پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٣٢٩ - ٧ در آستان مواعظ امام جواد عليه السلام

خدا اميد بست، خدا او را به وى وامى‌گذارد.

٢٠. «إتّئد تصب أو تكد»؛[١]

درنگ و تأمل كن [به آنچه خواهى‌] مى‌رسى يا بدان نزديك مى‌شوى.

٢١. «من لم يعرف الموارد أعيته المصادر»؛[٢]

آن‌كه راه‌هاى وارد شدن را نشناسد [و در گمراهى‌ها گام نهد] راه بيرون شدن بر او سخت شده، او را درمانده خواهد كرد.

٢٢. «من انقاد إلى الطمأنينة قبل الخبرة، فقد عرّض نفسه للهلكة و العاقبة المتعبة»؛[٣]

هركس كه بى‌شناخت و نادانسته، دل آرام دارد، به يقين خويش را در معرض هلاكت و فرجام خسته‌كننده و ملالت‌بار قرار داده است.

٢٣. «من هجر المداراة قاربه المكروه»؛[٤]

آن‌كه از مدارا [ى با مردم‌] روى برتابد، آنچه ناپسند باشد ببيند.

٢٤. «إياك و مصاحبة الشرير فإنه كالسيف المسلول يحسن منظره و يقبح أثره»؛[٥]

از همنشينى با انسان [شيطان‌صفت و] بدخو و گناهكار بپرهيز كه به شمشير از نيام بركشيده مى‌ماند، جلوه‌اى زيبا دارد، اما اثرى بد برجاى مى‌گذارد.

٢٥. «عز المؤمن غناه من الناس»؛[٦]

عزت و بزرگى مؤمن در بى‌نيازى او از مردم است.

٢٦. «لا يضرك سخط من رضاه الجور»؛[٧]

[١] . همان/ ٣٤٠.

[٢] . همان‌جا.

[٣] . همان‌جا.

[٤] . همان/ ٣٤١.

[٥] . همان، ج ٧٤، ص ١٩٨.

[٦] . همان ٧٥/ ١٠٩.

[٧] . همان/ ٣٨٠.