پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٩٠ - ٣ ميراث فقهى

امام عليه السّلام به او فرمود: تو را حلال كردم.

چون از نزد امام عليه السّلام بيرون شد، آن حضرت به «ابراهيم بن هاشم» فرمود:

يكى از آنان اموالى را كه حق آل محمد، يتيمان، مستمندان، بينوايان و در راه ماندگان اين خاندان است، به غارت برده آن‌گاه مى‌گويد: مرا حلال كن.

او چه مى‌پندارد؟ مى‌انديشيد كه به او خواهم گفت: حلال نمى‌كنم؟ به خدا سوگند در روز قيامت خداى- عز و جل- درباره آن از آنان [كه اين‌گونه مال ضعيفان را به يغما مى‌برند] بدون هيچ سستى بازخواست خواهد كرد».[١]

ه) على بن مهزيار گفت: «به ابو جعفر ثانى عليه السّلام گفتم: در كلام خدا آمده است: وَ اللَّيْلِ إِذا يَغْشى‌ وَ النَّهارِ إِذا تَجَلَّى؛[٢] سوگند به شب چون پرده افكند و سوگند به روز چون جلوه‌گرى آغازد» و در جاى ديگر مى‌فرمايد: وَ النَّجْمِ إِذا هَوى‌؛[٣] سوگند به اختر چون فرود آيد» و مانند آن [اين چگونه سوگندى است؟].

فرمود: خداى- عز و جل- به هريك از آفريدگان كه خواهد سوگند ياد مى‌كند، اما خلق جز به خداى- عز و جل- نبايد سوگند خورند».[٤]

و) امام جواد عليه السّلام فرمود: «هرگاه دو تن در دين و حسب همسان باشند، برترين آن دو نزد خداى- عز و جل- كسى است كه ادب‌پذيرتر باشد.

راوى مى‌گويد: به حضرت گفتم: فدايت شوم، برترى چنين كسى را در ميان مردم مى‌دانم، اما فضيلت و برترى‌اش نزد خدا در چيست؟

فرمود: برترى او نزد خدا [از آن‌روست كه‌] قرآن را آن‌گونه كه نازل شده بخواند و آن‌گونه كه بايد [و بدون غلط لفظى‌] به درگاه خدا دعا كند، زيرا دعايى كه چنين نباشد به سوى خدا- عز و جل- بالا نمى‌رود».[٥]

[١] . كافى ١، ٥٤٨.

[٢] . ليل/ ١- ٢.

[٣] . نجم/ ١.

[٤] . من لا يحضره الفقيه ٣/ ٣٧٦.

[٥] . عدة الداعى/ ١٨.