پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٨٦ - ب) توحيد

برترى چنين كسانى نسبت به ديگر بندگان خدا، همانند برترى ماه شب چهارده بر دورافتاده‌ترين و كم‌سوترين ستارگان آسمان است.[١]

ب) توحيد

از ابو داوود بن قاسم جعفرى روايت شده است: «به ابو جعفر ثانى عليه السّلام گفتم: معناى «احد» [در آيه‌] قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ چيست؟

فرمود: [احمد همانى است‌] كه بر يگانگى‌اش اتفاق‌نظر وجود دارد و خداى- عز و جل- در اين‌باره مى‌فرمايد: «وَ لَئِنْ سَأَلْتَهُمْ مَنْ خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ وَ سَخَّرَ الشَّمْسَ وَ الْقَمَرَ لَيَقُولُنَّ اللَّهُ فَأَنَّى يُؤْفَكُونَ‌[٢] ثم يقولون بعد ذلك: له شريك و صاحبة»؛

و اگر از آنان بپرسى: چه‌كسى آسمان‌ها و زمين را آفريده و خورشيد و ماه را [چنين‌] رام كرده است؟ حتما خواهند گفت: الله.

همين‌ها پس از چنين اقرارى، براى خدا شريك و همسر قائل مى‌شوند.

گفتم: معناى آيه‌ لا تُدْرِكُهُ الْأَبْصارُ ...[٣] چشم‌ها او را درنمى‌يابند چيست؟

فرمود: اى ابو هاشم، تصور دل‌ها از [قدرت‌] ديدگان برتر است، زيرا مى‌توانى [سرزمين‌] هند و سند و ديگر سرزمين‌هايى كه نديده و وارد آن نشده‌اى تصور كنى، اما با نگاه نمى‌توانى آن را ببينى. [در مورد خداى- عز و جل- اين‌گونه نيست، زيرا حتى‌] تصور قلبى نمى‌توانند او را درك كند، چه رسد به اين‌كه ديدگان او را ببينند![٤]

[١] . الاحتجاج ١/ ٩.

[٢] . عنكبوت/ ٦١.

[٣] . انعام/ ١٠٣.

[٤] . همان ٢/ ٣٣٨.