پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٧٤ - صفوان بن يحيى

ابو جعفر عليه السّلام بود. واقفيه اموال فراوانى به او دادند تا وى را به خود متمايل كنند، اما او به مذهب «وقف» نگرويد و در زهد و بندگى خدا جايگاهى والا داشت.

صفوان شريك عبد الله بن جندب و على بن نعمان بود.

نقل شده است: آن سه تن در بيت الله الحرام هم‌پيمان شدند هركس زودتر بميرد، آن‌كه زنده مانده به جاى متوفا نماز گزارد، روزه بگيرد و زكات بدهد. عبد الله بن جندب و على بن نعمان مردند و صفوان زنده ماند. او به منظور وفاى به عهد، همه‌روزه يكصد و پنجاه ركعت نماز مى‌خواند، هرسال سه ماه روزه مى‌گرفت و همه‌ساله سه بار زكات مى‌داد و هرگاه غير از موارد ياد شده، چيزى در راه خدا مى‌داد از طرف آنان نيز مى‌بخشيد.

يكى از اصحاب ما مى‌گفت: كسى از صفوان خواست تا دو دينار با خود به كوفه ببرد و آن را به خانواده‌اش برساند. صفوان به آن مرد گفت: شتران من در كرايه ديگران هستند و بايد از آنان اجازه بگيرم.

هيچ‌يك از افراد طبقه او در پرهيزگارى و بندگى خدا به او نمى‌رسيدند.

اصحاب ما سى كتاب براى او برشمرده‌اند كه آنچه در زير مى‌آيد در دست است:

١. كتاب الوضوء؛

٢. كتاب الصلاة؛

٣. كتاب الزكاة؛

٤. كتاب الحج؛

٥. كتاب النكاح؛

٦. كتاب الطلاق؛

٧. كتاب الفرائض؛

٨. كتاب الوصايا؛

٩. كتاب لشري و البيع؛

١٠. كتاب العتق و التدبير؛

١١. كتاب البشارات و النوادر.