پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٧٢ - على بن مهزيار

عبارت‌هاى ياد شده فرمان رفتن به خانه‌اش داد.

در نامه ديگرى امام جواد عليه السّلام خطاب به على فرمود: از خدا مى‌خواهم تا تو را از پيش رو و از پشت سر و در تمام احوال، حفظ كند، تو را بشارت باد كه اميد دارم خدا [بلا را] از تو دور كند و از حضرت احديت مسئلت دارم در آنچه كه براى آن آهنگ رفتن در روز يك شنبه كرده‌اى خير قرار دهد. اين [سفر] را به روز دوشنبه واگذار- ان شاء الله- خدا همسفر تو و در نبودت سرپرست خانواده‌ات باشد، امانتت را از طرف تو ادا كند و در پناه قدرتش به سلامت باشى.[١]

على بن مهزيار نامه‌اى به امام جواد عليه السّلام نوشت و از آن حضرت خواست تا دست او را بازگذارد و اجازه دهد مقدارى از آنچه در اختيار دارد هزينه زندگى خويش كند. امام جواد عليه السّلام در پاسخ او نوشت: خدا بر تو و خاندان و خانواده‌ات كه براى آنان طلب وسعت در زندگى كرده‌اى وسعت [و آسايش‌] دهد. اى على، تو بيش از [درخواست‌] توسعه در زندگى نزد من دارى. از خدا مسئلت مى‌نمايم كه توسعه [در زندگى‌] و عافيت و تندرستى را با تو همراه كند، مقدّمت بدارد و با عافيت تو را [از گزند بيمارى‌ها] بپوشاند كه همو شنواى [هر] دعاست.[٢]

بدين ترتيب امام جواد عليه السّلام او را در استفاده از اموالى كه در اختيار داشت مجاز داشت و با بهترين جملات او را دعا كرد.

نيز على بن مهزيار نامه‌اى به امام جواد عليه السّلام نوشت و از حضرتش خواست تا در حق او دعا كند. امام عليه السّلام در پاسخ نوشت: اما درباره دعا كه از من خواستى [بايد بگويم:] تو هنوز نمى‌دانى كه خدا تو را چگونه نزد من [محبوب‌] گردانده است. نظر به محبت و عنايتى كه به تو دارم و منزلت تو را مى‌دانم، گاهى تو را با نام و نسب مى‌خوانم، پس خدا بهتر از آنچه [از منزلت والا] به تو داده روزى‌ات كند و از تو خشنود شود، بهترين نيت‌هاى تو را

[١] . همان/ ٥٥١.

[٢] . همان‌جا.