پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٦٠ - ٥ امام جواد عليه السلام و مهدويت

برگرفتن آتشى براى خانواده‌اش [به سوى درخت‌] رفت و پيامبر و حامل رسالت الهى بازگشت.

آن‌گاه فرمود: «أفضل اعمال شيعتنا انتظار الفرج»؛ انتظار فرج برترين و با فضيلت‌ترين اعمال شيعيان ما است.[١]

ج) از «حمدان بن سليمان» نقل شده است كه گفت: «صقر بن ابى دلف» گفت: از ابو جعفر، محمد بن على رضا عليه السّلام شنيدم كه فرمود: به يقين امام پس از من فرزندم على است. فرمان او فرمان من، سخن او سخن من و فرمانبردارى از او فرمانبردارى از من است و امام بعد از او فرزندش حسن است. فرمان او فرمان پدرش، سخن او سخن پدرش و فرمانبردارى از او فرمانبردارى از پدرش است. آن‌گاه حضرت ابو جعفر خاموش شد.

گفتم: اى پسر رسول خدا، پس از امام حسن چه كسى امام است؟

ابو جعفر سخت گريست، سپس فرمود: پس از حسن فرزندش قائم به حق و هموست كه انتظارش بكشند.

گفتم: اى پسر رسول خدا، چرا او «قائم» خوانده شده است؟

فرمود:

[از آن‌رو قائم خوانده مى‌شود] كه پس از آن‌كه يادش فراموش شود و بيشترين كسانى كه امامت او را پذيرفته‌اند [از اعتقاد خود] برگردند، او قيام (ظهور) خواهد نمود.

پرسيدم: چرا «منتظر» خوانده مى‌شود؟

فرمود: [از آن‌رو منتظر خوانده مى‌شود كه‌] غيبتى طولانى دارد و مخلصان [در ايمان‌] در انتظار آمدنش هستند، شكاكان منكر [وجود] او مى‌شوند و منكران با شنيدن نام او [يا آمدنش‌] را استهزاء مى‌كنند.

[١] . كمال الدين و تمام النعمة/ ٣٧٧.