پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٢٢ - ١ امام جواد عليه السلام در مصاف پديده تشكيك در امامت

عالمتر از تو در ميان امت وجود داشت، چرا به چيزى فتوا دادى كه دانش آن را نداشتى؟»[١]

ب) روايت شده است كه: «پس از شهادت امام رضا عليه السّلام ابو جعفر عليه السّلام خردسال به مسجد پيامبر صلّى اللّه عليه و آله آورده شد. او در پله اول منبر قرار گرفت و فرمود:

«انا محمد بن علي الرضا، أنا الجواد، أنا العالم بأنساب الناس في الاصلاب، أنا أعلم بسرائركم و ظواهركم و ما أنتم صائرون إليه، علم منحنا به قبل خلق الخلق أجمعين، و بعد فناء السماوات و الأرضين و لو لا تظاهر أهل الباطل، و دولة الضلال و وثوب أهل الشك، لقلت قولا تعجّب منه الأولون و الآخرون ...»؛

من محمد بن على الرضا، هستم، من جوادم، من نسب‌هاى مردم را [آن‌گاه كه‌] در صلب‌ها [هستند] مى‌شناسم و من از نهان و آشكار شما و فرجام كارتان آگاهم. پيش از آفرينش تمام آفريدگان، [اين‌] دانش به ما [خاندان‌] ارزانى شده است و پس از نابودى آسمان‌ها و زمين‌ها [همچنان در اختيار ماست‌]. اگر پشتيبانى باطل‌كاران از يكديگر نبود و حكومت گمراهى [در رأس قدرت قرار نداشت‌] و بيم يورش و تهاجم شكاكان نمى‌رفت، سخنى مى‌گفتم كه اولين و آخرين از آن سخن در شگفت مى‌شدند.[٢]

ج) از «اسماعيل بن بزيع» نقل شده است كه گفت: «از ابو جعفر عليه السّلام پرسيدم: ممكن است امام كمتر از هفت سال داشته باشد؟

او فرمود: آرى و كمتر پنج سال نيز [ممكن است‌]!»[٣]

[١] . بحار الانوار ٥/ ٩٩- ١٠٠( به نقل از: عيون المعجزات).

[٢] . همان/ ١٠٨.

[٣] . حلية الابرار ٢/ ٣٩٨( به نقل از: حياة الامام محمد بن على الجواد عليه السّلام/ ٣٢- ٣٣).