پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢١٧ - ٤ رنج امت اسلامى، دغدغه امام جواد عليه السلام

ابو القاسم، عمامه‌ات را در ميان راه از دست داده‌اى؟

گفتم: آرى.

به خادم خود فرمود: اى غلام، عمامه‌اش را به او بده.

آن غلام عمامه‌ام را آورده، آن را به من داد. به ابو جعفر گفتم: اى پسر رسول خدا، عمامه‌ام چگونه به دستت رسيد؟

ابو جعفر فرمود: به مرد اعرابى صدقه دادى و خدا آن صدقه را پاس داشت و عمامه‌ات را به تو بازگرداند و [آگاه باش كه‌] خدا پاداش نيكوكاران را تباه نمى‌كند».[١]

آنچه بيان شد قطره‌اى از درياى خدمت امامان عليه السّلام به مردم و نشان‌دهنده اهميت آن از نظر آن پاكان است. البته تأثير بزرگ اين كارها بر طبقات مردم- كه زبان كردار را كارآمدتر از زبان گفتار مى‌دانند- پوشيده نيست و از همين روست كه امام صادق عليه السّلام فرموده است: «كونوا دعاة الناس بغير ألسنتكم»؛[٢] [با كردارتان و] نه [تنها] با زبان‌هايتان مردم را [به نيكى‌ها] دعوت كنيد.

[١] . همان/ ٤٧- ٤٨.

[٢] . بحار الانوار ٦٧/ ٣٠٩.