پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٠ - بخش نخست امام محمد جواد عليه السلام در يك نگاه

برابر آن سر تسليم فرود آورده، بدان اعتراف كردند.

فقيهان، راويان و عالمان بزرگ گرد وجود مبارك امام هفت ساله حلقه زدند و از چشمه جوشان دانش سرشار او سيراب شدند و بى‌شمار مسائل اعتقادى، فلسفى، كلامى، فقهى، تفسيرى و ديگر دانش‌هاى روز بشرى را از حضرتش روايت كردند.

امام جواد عليه السّلام همانند پدر ارجمندش عهده‌دار سرپرستى شيعيان شد و آنان را در زمينه دانش، معنويت و سياست چنان پرورش داد تا بتوانند در مسيرى گام نهند كه امامان معصوم براى آنان ترسيم كرده بودند، زيرا اين جماعت روزگارى در پيش داشتند كه با دوره‌هاى قبلى متفاوت بود و آنان نمى‌توانستند همچون پيشينيان خود با امامى تماس و ارتباط داشته باشند. پس مى‌بايست در اداره خويش از توانمندى فكرى، سياسى، اجتماعى و اقتصادى شايان و در حد كفايت برخوردار باشند.

بدين ترتيب امام جواد عليه السّلام توانستند در مدت كوتاه زندگانى بابركت و الهام‌بخش خود اهداف بزرگى را در عرصه‌هاى ياد شده، محقق كنند. شهادت آن حضرت در ٢٥ سالگى، خود بهترين گواه بر اوج موفقيت امام عليه السّلام در حركت و برنامه‌ريزى الهى‌اش مى‌باشد، تا آن‌جا كه حضور او در جامعه اسلامى، حاكمان سركش را چنان دچار آشفتگى و پريشان‌حالى كرده بود كه راه رهايى را در كشتن او و جلوگيرى از تلاش و فعاليت‌هاى سازنده‌اش ديدند. از همين‌رو برگه‌اى آلوده به جنايت بر سابقه ننگين خود و تبار خود افزودند.