پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٢٤ - امامت محمد جواد عليه السلام در بيان امام رضا عليه السلام

و پيروان و ياران آن حضرت را در برگرفته بود؛

- اختلاف سطح درك، هشيارى و برداشت و رازدارى ياران امام عليه السّلام و نيز مراتب ارتباط روحى، معنوى و سياسى ايشان با امام عليه السّلام در اختلاف بيان امام عليه السّلام تأثير مستقيم داشت.

٥. از «جعفر بن محمد نوفلى» نقل شده است كه گفت: «بر امام رضا عليه السّلام وارد شده، پس از سلام نشستم و گفتم: فدايت گردم، كسانى هستند كه مى‌گويند پدرت زنده است.

امام عليه السّلام فرمود: دروغ مى‌گويند، خدا لعنتشان كند.

گفتم: مرا چه مى‌فرمايى؟

فرمود: پس از من به فرزندم محمد (جواد) رجوع كن كه من به سفرى خواهم رفت كه بازگشتى ندارد (منظور امام عليه السّلام سفر خراسان بوده است).[١]

٦. «بزنطى» مى‌گويد: «ابن نجاشى از من پرسيد: چه كسى پس از صاحب (دوست، همنشين و امام) تو امام است؟ دوست دارم از او بپرسى تا من نيز از اين امر آگاه شوم.

بر امام رضا عليه السّلام وارد شدم و گفته «ابن نجاشى» را به اطلاع حضرت رساندم. امام عليه السّلام فرمود: پس از من، فرزندم امام است.[٢]

٧. گروهى نزد امام رضا عليه السّلام گرد آمده بودند و چون برخاسته آهنگ رفتن كردند، امام عليه السّلام به ايشان فرمود: با ابو جعفر ديدار كرده، [به‌عنوان امام‌] سلامش دهيد و با او تجديد پيمان [امامت‌] كنيد.

آن‌گاه فرمود: خداى «مفضل» را رحمت كند كه به كمتر از اين بيان قانع مى‌شد [و پى به حقيقت مى‌برد].[٣]

[١] . بحار الانوار ٤٨/ ٢٦٠ و ج ٤٩/ ٢٨٥.

[٢] . اصول كافى ١/ ٣٢٠.

[٣] . همان‌جا.