پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢١٧ - تشويق شاعران انقلابى

نيز كه خود را نسبت به بيان حقايق و نشر فضايل اين خاندان پاك موظف مى‌دانستند، در ايفاى رسالت، نهايت توان خود را به كار بستند. «دعبل خزاعى» يكى از اين شاعران بود او بر حضرت رضا عليه السّلام وارد شد و قصيده «تائيه» خود را براى حضرت خواند. اين قصيده چنين آغاز مى‌شود:

«مدارسى كه آيات قرآن در آن خوانده مى‌شد اينك خاموش شده، و محل فرود آمدن وحى اكنون خالى از ساكنان است.

مدرسه‌هايى كه از آل رسول بود و در «خيف» منى؛ و در خانه خدا و جمرات قرار داشت،

سرزمين (خانه) على، حسين، جعفر؛ و حمزه و سجاد- كه سجده‌گاه‌هاى او پينه بسته- از وجودشان تهى شده است.

خانه‌هايى كه جبرئيل امين در آن‌ها وارد مى‌شد؛ و سلام و رحمت‌هاى الهى را [براى ساكنان آن خانه‌ها] به همراه مى‌آورد.

امامانى دادگر بودند كه به منش و كردار آنان اقتدا مى‌شد؛ و از آنان بيم لغزش نمى‌رفت.

اكنون مى‌بينيم كه اموال [و خلافت‌] ايشان ميان ديگران تقسيم شده؛ و دست اينان از اموال‌شان تهى است».[١]

دعبل قصيده خود را با بيان مظلوميت اين خاندان و آنچه از سوى حاكمان‌

[١] . ديوان دعبل خزاعى/ ١٢٤: