پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٣٢٧ - ٩ گفتوگوى امام رضا عليه السلام با سليمان مروزى

گوناگون هستند كه او (خدا) خواسته و اراده فرموده، اما نمى‌گوييد كه اشياء پديدآمده [و در شكل و ماهيت‌] گوناگون هستند، چون خداوند شنوا و بيناست، همين دليل بر آن است كه «اراده»، وصفى همانند: شنوا، بينا و توانا نيست.

سليمان گفت: او (خدا) از ازل و هميشه «مريد» (اراده‌كننده) بوده است.

امام عليه السّلام پرسيد: اى سليمان، آيا اراده او غير از اوست؟

سليمان گفت: آرى.

امام عليه السّلام فرمود: چيزى را با او اثبات كرده‌اى كه ازلى و قديم نيست.

سليمان گفت: چه چيزى را اثبات كردم؟

امام عليه السّلام پرسيد: آيا اراده خداوند «حادث» است؟

سليمان گفت: نه، حادث نيست.

مأمون بر او بانگ زد و گفت: اى سليمان، با همچون او با سرسختى مجادله و مغالطه كرده، فخرفروشى مى‌كنى؟ آيا اهل نظر را كه گرداگرد تو حضور دارند نمى‌بينى؟ با او به انصاف رفتار كن. سپس به امام رضا عليه السّلام گفت: اى ابو الحسن، با او كه متكلم خراسان است گفت‌وگو كن و او پرسش خود را تكرار كرد.

امام عليه السّلام فرمود: اى سليمان، اراده، حادث است. هرچيزى كه ازلى نباشد [لزوما] حادث است و هرچيزى كه حادث نباشد ازلى است.

سليمان گفت: اراده او از اوست، همچنان‌كه شنوايى، بينايى و علم او از اوست.

امام عليه السّلام فرمود: بنابراين، اراده او ذات اوست؟

سليمان گفت: نه [چنين نيست‌].