پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ١٥٥ - نقش سياسى امام رضا عليه السلام در روزگار هارون و امين

رمضان را به روزه سر مى‌كنند، اهل‌بيت [پيامبر صلّى اللّه عليه و اله‌] را دوست داشته، از دشمنان ايشان بيزارى مى‌جويند، شيعيان ما بوده و هم آنان مؤمنان پارسا و پرهيزگار هستند.

واقعه عاشورا و شهادت امام حسين عليه السّلام و فرزندان و ياران آن حضرت از ديگر مواردى بود كه حضرت رضا عليه السّلام از آن بهره جسته، به احيا و برگزارى آن سفارش و تأكيد مى‌كرد. امام رضا عليه السّلام در پى آن بود تا خاطره خونين سيد الشهداء را آن‌گونه احيا كنند كه با اهداف عالى امام حسين عليه السّلام كه در راه آن جانفشانى كرد سازگار و همسو باشد، تا از اين رهگذر دوستى و رابطه عاطفى و سياسى ميان مردم و منش و روش جهادى و انقلابى امام حسين تعميق يافته و روح انقلابى عليه انحراف‌ها را در امت برانگيزد.

امام رضا عليه السّلام در مصيبت امام حسين عليه السّلام و ياران او فرمود:

«إن يوم الحسين أقرح جفوننا و أسبل دموعنا و أذّل عزيزنا ... فعلى مثل الحسين فليبك الباكون فإن البكاء عليه يحط الذنوب العظام»؛[١]

به يقين، روز مصيبت و اندوه حسين، پلك‌هاى ما را زخمى، اشك‌هاى ما را روان و عزيزان ما را خوار كرد. پس بايد گريه‌كنندگان بر حسين گريه سر دهند، زيرا گريستن بر او، گناهان بزرگ را مى‌زدايد و فرو مى‌ريزاند.

همچنين امام رضا عليه السّلام آرزوى قرار گرفتن در شمار ياران امام حسين عليه السّلام را در دل‌ها مى‌پروراند و امت را بدان ترغيب مى‌كرد، چرا كه اين اقدام امام رضا عليه السّلام در حقيقت روح جهادى و انقلابى عليه فساد حاكم را بالا مى‌برد. او در اين زمينه فرمود: اگر بخواهى به ثواب و پاداش كسانى كه با امام حسين عليه السّلام بودند و در كنار

[١] . مناقب آل ابى طالب ٤/ ٩٣.