پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ١٠٥ - انحراف اخلاقى

فضل گفت: «چگونه كشتن امين روا نباشد؟ در حالى‌كه شاعر او در حضورش چنين سروده است:

«هان، مرا مى بده، و آن هنگام كه جام به دستم مى‌دهى، به من بگو كه: اين مى است [تا لذت نوشيدن آن با لذت شنيدن نام آن درهم آميزد].

و چون پر كردن جام، به‌طور آشكارا ممكن باشد؛ آن را پنهانى به من مده».[١]

«ابن اثير» امين را اين‌چنين معرفى مى‌كند: «در سيره او چيزى‌كه شايان ذكر باشد، مانند: بردبارى، دادگرى، تجربه [حكومت‌دارى‌] نيافته‌ايم».[٢]

عبد اللّه مأمون در اين ميدان از پدرش هارون و برادرش امين عقب نمانده، در زمينه خوشگذرانى، تفريح، علاقه‌مندى به طرب و عمله طرب راه آن دو را درپيش گرفت. «اسحاق بن ابراهيم بن ميمون» مى‌گويد: «در ميان خلق خدا كسى يافت نمى‌شد كه همانند مأمون، شيفته و دلباخته زنان باشد».[٣]

او هم‌پياله نديمان خود مى‌شد و آن‌قدر شراب مى‌نوشيدند كه از خود بى‌خود مى‌شدند».[٤]

نيز به چند طريق نقل شده و در روايت‌هاى زيادى آمده است كه: «مأمون ميگسارى مى‌كرد».[٥]

«مأمون شب‌ها را با كنيزكان و آوازه‌خوانان به ميگسارى به صبح مى‌رساند.

[١] . همان‌جا:

[٢] . همان‌جا.

[٣] . العقد الفريد ٨/ ١٥٦.

[٤] . الكامل في التاريخ ٦/ ٤٣٧.

[٥] . تاريخ الخلفاء/ ٢٦٠.