انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٤٩ - اجتناب از باطل گرايى

در قانون احوال شخصيه شيعه، اين موضوع به‌خوبى ثابت شد. مردم مسلمان ما بايد بدانند كه غفلت و بى‌خبرى، دشمن دين و دنياى‌شان است. شناختن حق و باطل و تفكيك نمودن آن‌ها از يكديگر، براى تمام مسلمانان لازم و ضرورى است. مسلمانان بايد حق را درست بشناسند و از آن درست پيروى كنند، بالعكس باطل را نيز شناسايى نموده و از آن دورى نمايند. در مورد كلمه حق، هرچند صحبت كنيم باز هم كم است. فهميدن حق به صحبت‌هاى بيشترى نياز دارد. قرآن مجيد در مورد حق تاكيد فراوان نموده است. ما به عنوان مسلمان، بايد متوجه خود باشيم، تا در باطل غرق نشويم. انسان مسلمان بايد با چشم باز به مسير خويش ادامه دهد، تا نا خواسته به منجلاب باطل نيافتد. بعضى موقع انسان راه مى‌رود، يك مرتبه متوجه مى‌شود كه آب زيادى پيش پاى اوست، مى‌بيند كه عمق آن نيز زياد است، اگر داخل آن بيافتد نمى‌تواند خود را بيرون كند، بدنش از ترس مى‌لرزد، خدا را شكر مى‌كند كه او را متوجه ساخت تا از خطر نجات پيدا كند. انسان وقتى‌كه احساس خطر فيزيكى مى‌كند زود متوجه مى‌شود؛ اماّ متوجه خطر معنوى خود نمى‌شود، در حالى‌كه غرق شدن به درياى جهالت و نادانى خطرناك‌تر از غرق شدن در آب است. جهالت و نادانى مانند گردابى است كه تمام هستى مادى و معنوى انسان را بلعيده و نابود مى‌كند؛ ولى متأسفانه بيشتر انسان‌ها متوجه چنين خطرى نمى‌شوند.

حالا فرق نمى‌كند چه خود انسان در باطل گرفتار شود يا كسى ديگر او را به باطل بكشاند. خود انسان در شهوت‌هاى حيوانى و هوس‌هاى شيطانى خود غرق شود،