انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٤١٣ - حمد و تسبيح در هنگام ايستادن

آيه مباركه نيز شبيه همين مطلب است. «وَ سَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ حِينَ تَقُومُ» رسول من، زمانى‌كه استاده مى‌شوى خدا را تسبيح كن با حمد، بعضى از مفسرين گفته است كه اين موضوع مربوط به نماز شب است؛ يعنى وقتى‌كه انسان در نماز شب ايستاده مى‌شود، خدا را تسبيح كند و حمد كند. (باءبحمده) به‌معناى معه مى‌باشد، يعنى خدا را تسبيح كن با حمد. تسبيح يعنى" سبحان الله" خدا را از هر عيب و نقص پاك و منزه مى‌دارم. خوب است كه انسان متوجه اين مطلب باشد وقتى" سبحان الله" مى‌گويد، به معناى آن نيز توجه كند، خدايا تو را پاك و منزه مى‌دارم از هر عيب ونقص، تو هيچ عيب و نقصى ندارى. اگر انسان در اذكار خود جمله «سبحان الله، والحمد لله ولا إله إلا الله، والله أكبر» را كامل بگويد بهتر است. اين ذكر شريف بسيار ثواب دارد؛ زيرا هم تسبيح است، هم تحميد، هم تهليل و هم تكبير.

انسان اگر به گفتن ذكر شريف «سبحان الله، والحمد لله ولا إله إلا الله، والله أكبر» عادت كند خيلى خوب است. اين ذكر مبارك ثواب زياد دارد، روح انسان توسط اين ذكر شريف شفاف مى‌شود و باطن انسان نيرو مى‌گيرد. اگر انسان خود را عادت دهد در هرجا مى‌تواند اين ذكر را بخواند. فرق نمى‌كند، در خانه باشد، در دكان باشد، در راه باشد، در اداره و محل كار خود باشد، در هرجا اين ذكر خوانده مى‌شود، بدون اين‌كه مانع كار انسان شود، انسان اگر عادت كند مى‌تواند با دست‌هاى خود كار كند و با زبان يا در قلب آهسته آهسته ذكر شريف را نيز بخواند. خواندن اين ذكر باطن‌