انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٥٤ - از توليد تا مصرف

مى‌خوردند مقدارى كمى ترياك را مى‌خوردند و خوب مى‌شدند. استعمال ترياك تا همين حد وجود داشت. كسى هم به ترياك معتاد نبود. اگر معتاد هم بود، در هزار نفر يك‌نفر و يا دو نفر بيشتر معتاد نبود. مردم كشت ترياك داشتند؛ ولى بسيار كم، به همان مقدارى توليد مى‌كردند كه به‌عنوان دارو (دوا) از آن استفاده كنند. مثل امروز نبود كه به حساب هزاران كيلو و يا ده‌ها تن توليد كنند، با توجه به اين‌كه كشت كوكنار هم در آن موقع ممنوع نبود، مردم كم كشت مى‌كردند، چون تقاضا كننده نداشت.

امروز كه مردم كشت گندم، جو، جوارى، برنج، ماش، عدس، لوبيا و ساير حبوبات و هم‌چنين ميوه‌هاى رنگارنگ را كنار گذاشته و همه به كشت كوكنار روى آورده‌اند؟ دليل دارد. دليل عمده آن اين است كه خارجى‌ها از روى عمد مردم را به كشت كوكنار تشويق مى‌كنند، تا كشور ما فقير باشد و براى خريد گندم و ساير مواد غذايى دست به‌سوى آنان دراز كنند. آن‌ها مى‌خواهند ما هميشه مثل گداها التماس كنيم كه براى ما مواد غذايى بدهيد. بايد هميشه محتاج آن‌ها باشيم. حتى بعضى از مقامات حكومتى ما نيز طبق بعضى از گزارش‌ها، به كشت مواد مخدر دست دارند و مردم را به كشت آن تشويق مى‌كنند. دليل ديگر آن اين است كه اكنون تقاضا براى خريد ترياك زياد است. در غرب جوان‌ها به مواد مخدر معتاد شده‌اند، تقاضاى مصرف مواد مخدر بيش از اندازه زياد شده‌است. به همين دليل يكعده از كشاورزان‌