انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٥٣ - از توليد تا مصرف

نمى‌رسند، به كشورهاى توليد كننده فشار وارد نموده و بر عليه آن‌ها زورگوى مى‌كنند.

البته اين صحبت‌هاى من به اين معنى نيست كه ما از كشت كنندگان كوكنار حمايت كنيم؛ بلكه واقعيت‌ها را بيان مى‌كنم. آنانى‌كه ترياك توليد مى‌كنند، هروئين توليد مى‌كنند، روى‌شان سياه، آنان پست ترين كار را انجام مى‌دهند، ما آنان را محكوم مى‌كنيم و كار آنان را غير اخلاقى مى‌دانيم؛ ولى بحث روى محكوميت آنان نيست؛ من مى‌خواهم به غربى‌ها بگويم چرا شما جلو جوانان خود را نمى‌گيريد تا اين‌كه تقاضاى مواد مخدر نكنند؟ چرا بر جوانان خود فشار وارد نمى‌كنيد كه دست از تقاضاى مواد مخدر بكشند؟ شما بجاى اين‌كه برتقاضا كنندگان مواد مخدر فشار وارد كنيد، مى‌آييد در آن گوشه‌ى دنيا بر توليد كنندگان آن فشار وارد مى‌كنيد. توليد و عرضه كردن، مفرّع بر تقاضا است. شما جلو تقاضاى مواد مخدر را در غرب بگيريد، آن وقت خواهيد ديد كه در سال آينده كسى به كشت ترياك توجه نشان نمى‌دهد، خود به خود كشت كوكنار از بين مى‌رود.

وقتى‌كه من كوچك بودم يادم هست كه ارتباطات در آن موقع بسيار ضعيف بود، امكانات خيلى كم بود، نه اين همه طياره‌هاى مدرن وجود داشت و نه اين چنين كشتى‌هاى پيشرفته موجود بود. غربى‌ها نيز در آن هنگام اين‌قدر بى‌دين و بد اخلاق نشده بودند. در آن موقع كشت ترياك آزاد بود، هركس مى‌توانست ترياك بكارد، مردم از ترياك به‌عنوان دارو استفاده مى‌كردند، كسانى‌كه زكام مى‌شدند و يا سرما