انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٤١٢ - حمد و تسبيح در هنگام ايستادن

پيغمبر از جانب خداست و دين او نيز دين حق است؛ اگر او از جانب خدا نمى‌بود، امروز حتماً ما را قتل عام مى‌كرد و تمام اموال و دارايى ما را تاراج مى‌نمود. تمام آنانى‌كه در شهر مكه باقى مانده بودند مسلمان شدند و در برابر اخلاق حسنه پيامبر بزرگوار اسلام صلى الله عليه وآله وسلم سر تسليم فرود آوردند. سرانجام درخت صبر و حوصله‌مندى پيغمبر مكرم اسلام صلى الله عليه وآله وسلم به‌ثمر نشست و دشمنان قسم خورده آن‌حضرت را وادار به تسليم نمود. اصلًا باور نكردنى است كه مشركين قريش با آن همه لجاجت و سر سختى به دين اسلام ايمان بياورند؛ ولى اخلاق نيكو و حسنه، صبر و استقامت آن‌حضرت صلى الله عليه وآله وسلم سرانجام بر تمام جهالت‌ها و لجاجت‌هاى مشركين پيروز گرديد و همه آمدند در مقابل كسى از نظر آنان متهم به جادوگرى و دروغ‌گوى بود، زانوى ادب خم كرده و خاضعانه به او تسليم شدند.

حمد و تسبيح در هنگام ايستادن‌

«وَ اصْبِرْ لِحُكْمِ رَبِّكَ فَإِنَّكَ بِأَعْيُنِنا وَ سَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ حِينَ تَقُومُ»

رسول من، به امر پروردگارت صبر كن، «فَإِنَّكَ بِأَعْيُنِنا» تو در برابر چشم ما هستى و ما به تو توجه خاص داريم. خداوند متعال جل جلاله چشم ندارد تا پيغمبر را از چشم خود نياندازد؛ شايد كنايه از اين باشد كه تو مورد حمايت ما هستى و ما تو را در هرشرايط حفظ مى‌كنيم، نمى‌گذاريم به تو ضرر برسد، مثل اين‌كه انسان به كسى بگويد: تو را زير نظر دارم و تحت مراقبت من قرار دارى و در هنگام مشكلات تو را تنها نمى‌گذارم.