انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٢٨٢ - شفاعت پيغمبر اكرم صلى الله عليه وآله وسلم

مى‌رسد، مى‌فرمايد: «ذلِكُمُ اللَّهُ رَبُّكُمْ لا إِلهَ إِلَّا هُوَ خالِقُ كُلِّ شَيْ‌ءٍ فَاعْبُدُوهُ»[١] متفرع مى‌كند؛ يعنى ربوبيت هم علت عبادت است و هم موضوع عبادت، لذا انسان بايد پرودگار خود را پرستش كند.

شفاعت پيغمبر اكرم صلى الله عليه وآله وسلم‌

تعظيم كردن ديگران عيب ندارد. تعظيم كه به عنوان عبادت نباشد هيچ اشكالى ندارد؛ ولى دقت لازم مى‌خواهد تا انسان به افراط و تفريط نرسد؛ يعنى همه بايد دقت كند تا كارهايش به حدى شرك نرسد. از طرف ديگر نبايد بدون جهت كسى ديگر را به شرك متهم كند. يكعده هستند كه كارخانه شرك سازى دارند و هميشه شرك توليد مى‌كنند. كار آنان اين است كه مسلمانان را متهم به شرك كنند. هردوى اين كار اشتباه است. عبادت از نظر قرآن همين است كه انسان در مقابل پروردگار خود تذلل و كرنش نشان بدهد و او را به عنوان رب تعظيم كند. اما شفاعت خواستن يا انبياء را شفيع قرار دادن در نزد خدا هيچ اشكالى ندارد. هيچ كس پيغمبر مكرم اسلام صلى الله عليه وآله وسلم را به عنوان ربّ قبول ندارد؛ ولى آن‌حضرت صلى الله عليه وآله وسلم مقام شفاعت را دارد و شفيع قرار دادن او در نزد خدا جايز است. پيغمبر بزرگوار اسلام صلى الله عليه وآله وسلم هم در دنيا مقام شفاعت را دارد و هم در آخرت، در دنيا و آخرت مقام شفاعت به او داده شده است. قرآن مجيد

[١] - انعام/ آيه ١٠٢