انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٢٨٠ - عبادت مخصوص خداست

به دستورات دين خود عمل مى‌كند و خدا را نيز به‌صورت شايسته پرستش مى‌كند و نفس خود را هميشه تحت فشار قرار داده و مى‌سوزد. وقتى‌كه انسان اين همه رنج‌ها و مشقت‌ها را تحمل كند معلوم است كه مى‌سوزد، سوختن در راه خدا نفس انسان را پخته مى‌سازد، روح انسان را شفاف مى‌كند. انسان به كمال لايق خود نزديك مى‌شود. سرانجام مستحق بهشت مى‌شود و به مقام قرب الهى براى هميشه جاى پيدا مى‌كند.

«وَ ما خَلَقْتُ الْجِنَّ وَ الْإِنْسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ»

عبادت خدا در واقع به خود انسان برمى‌گردد و هيچ فايده‌ى براى خدا ندارد كه بگوييم" نعوذ بالله" خدا براى عبادت ما محتاج است. عبادت براى خود انسان است؛ زيرا عبادت است كه انسان را به كمال لايقش مى‌رساند، عبادت است كه روح انسان را نورانيت و كرامت مى‌بخشد.

عبادت مخصوص خداست‌

ما انسان را براى عبادت آفريديم. اين موضوع را دانستيم كه هر كارى را كه انسان براى رضاى خدا انجام دهد عبادت است؛ اماّ موضوع مهم ديگرى در اينجا است كه بايد آن را نيز بدانيم كه عبادت مخصوص خدا است و جز خدا هيچ كسى، حتى انبياى الهى و حتى بهترين آنان حضرت پيغمبراسلام صلى الله عليه وآله وسلم نيز سزاوار عبادت و پرستش نيست. بايد انسان مواظب خود باشد كه به عبادت خدا كسى را شريك نسازد. جايز نيست كه انسان غير از خداى واحدى كه پروردگار تمام مخلوقات است كسى ديگر را عبادت‌