انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٢٣٨ - صبر و متانت انبياء

صبر و متانت انبياء

بر همين اساس است كه خداوند متعال جل جلاله خطاب به پيغمبر بزرگوار اسلام صلى الله عليه وآله وسلم مى‌فرمايد: «ما أَتَى الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ مِنْ رَسُولٍ إِلَّا قالُوا ساحِرٌ أَوْ مَجْنُونٌ» هيچ پيغمبرى قبل از اين‌ها (قوم مكه) بر قومى فرستاده نشد مگر اين‌كه گفتند ساحراست يا ديوانه. در طول تاريخ بشريت مردم از آمدن انبياى الهى در ميان خود استقبال نكردند، به اصطلاح امروزى هيچ‌گاه مردم براى آمدن يك پيغمبر در ميان خودشان كف نزدند. «يا حَسْرَةً عَلَى الْعِبادِ ما يَأْتِيهِمْ مِنْ رَسُولٍ إِلَّا كانُوا بِهِ يَسْتَهْزِؤُنَ»[١] دريغا بربندگان! كه هيچ فرستاده‌اى بر آن‌ها نمى‌آمد مگر اين‌كه پيوسته او را استهزا مى‌كردند. مردم پيغمبران را استهزا مى‌نمودند، پس چگونه يك مبلغ توقع داشته باشد كه مردم بدون استهزا در يك منبر كاملا اصلاح شوند، چنين توقعى باطل است.

در طول تاريخ، انبياى الهى مورد استهزا و تمسخر مردم قرار گرفتند. اين‌گونه نبود كه يك مرتبه بيايند و پيغمبر را استهزا و مسخره كنند، بعد به دنبال كار شان بروند؛ بلكه استهزاى آنان هميشه‌گى بود، مشركين يك ذره از موضع خود عقب نشينى نمى‌كردند. انبياء سلام الله عليهم اجمعين، هيچ‌گاه با مردم مقابله به مثل نكردند؛ آنان با آرامى، با منطق و دليل براى مردم جواب مى‌گفتند. پيغمبر بزرگوار اسلام صلى الله عليه وآله وسلم به‌عنوان افضل‌ترين انسان در سلسله‌ى انبياى بزرگوار، بيشتر از ساير انبياء مورد استهزاء

[١] - يس/ آيه ٣٠