انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٢٣٧ - صبر و بردبارى مبلغين

بيهوده و هدر نمى‌رود، حتماً در ذهن انسان‌ها باقى مى‌ماند، وقتى‌كه زمينه مصاعد شود فورا بر شنونده خود تاثير مى‌نمايد.

علماء و دانشمندان دينى بايد با صبر و حوصله مندى، تحت هر شرايطى‌كه باشد از تبليغ خود دست نكشند، از اصلاح مردم نا اميد نشوند، ممكن است بعضى‌ها به مبلّغ دينى فحش و دشنام دهد، او را تحقير كند؛ ولى او نبايد سُست شود، نبايد از تبليغ نمودن اجتناب كند. آيات قرآن هرچند خطاب به پيغمبر اكرم اسلام صلى الله عليه وآله وسلم است؛ اماّ در حقيقت مربوط به همه‌ى مبلغين است. حالا در افغانستان ما شايد نزديك به دوصدهزار ملا و مبلغ وجود داشته باشد، اگر آنان با ذوق و علاقه كار كنند و با احساس مسئوليت به وظيفه دينى خود عمل كنند، مردم را با نشاط و خون‌سردى تبليغ نمايند، ثمره‌ى زيادى در پى‌خواهد داشت و انسان‌هاى زيادى اصلاح خواهند شد. متأسفانه اكثر علماء و مبلغين دينى به وظايف خود عمل نمى‌كنند. يك‌عده مفت‌خور، بى‌عرضه و تنبل هستند، از زير بار مسئوليت شانه خالى مى‌كنند. يك‌عده‌اى ديگر نا اميد هستند و فكر مى‌كنند كه مردم قابل اصلاح نيستند. اين‌عده توقع دارند كه در يك منبر همه‌ى مردم اصلاح شوند و همه به صحبت‌هاى او گوش دهند و الّا آنان فاسد هستند و هيچ قابل اصلاح نمى‌باشند. اگر كسى از خود آن عالم محترم بپرسد كه تو خودت ١٠٠% اصلاح شده‌اى كه از مردم چنين توقعى را دارى! جوابش منفى است. وقتى‌كه خود مبلغ صددرصد اصلاح نشده باشد چگونه مى‌خواهد همه‌ى مردم در يك منبر و در يك جلسه اصلاح شوند؟!.