انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٢٨ - انسان حريص

روزى تو را برايت مى‌دهند، هرچند تو آن را نحواهى، يعنى رزق شما تعيين شده است به هرنحوى مى‌رسد، ناراحت نباش! تو مجبور هستى از رزق خود استفاده كنى. اگر قرار باشد كه رزق انسان به‌صورت معيين برايش برسد، چرا آن را از راه حرام جستجو كند؟ چرا نسبت به رازق خود بدگمان باشد؟. خداوند جل جلاله قسم مى‌خورد كه رزق شما حق است و من آن را براى شما مى‌رسانم. از طرف ديگر جبرئيل امين در قلب پيغمبر اكرم صلى الله عليه وآله وسلم القاء نموده كه براى هر انسان رزق معين است. با توجه به اين مطلب چرا انسان نسبت به خالق و آفريدگار خود اعتماد نكند؟ چرا از گرسنگى و فقر بترسد؟ چرا بى‌حوصله‌گى كند؟ چرا بر مردم ظلم كند؟ چرا حق ديگران را غصب كند؟ چرا رشوت بخورد؟ چرا به‌خاطر پول به دين مردم خيانت نمايد؟ چرا براى خارجى‌ها جاسوسى كند. اين از بدبختى انسان است كه به پروردگار خود اعتماد ندارد و در عوض به خارجى‌ها اعتماد مى‌كند.

انسان حريص‌

در حديث ديگر از آن‌حضرت صلى الله عليه وآله وسلم نقل شده است: «إنّ الرِّزقَ لا يَجُرُّهُ حِرصُ حَريصٍ ولا يَصرِفُهُ كَراهِيَةُ كارِهٍ»[١] رزق با حرص خوردن بى‌جا به‌سوى كسى نمى‌آيد، كسى نمى‌تواند روزى را با حرص و طمع به طرف خود بكشاند. هم‌چنين اگر كسى با كراهت بخواهد روزى را از خود باز دارد، بازداشته نمى‌تواند. حرص نمى‌تواند رزق‌

[١] - بحار الأنوار: ٧٧/ ٦٨/ ٧