انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٢٩ - انسان حريص

كسى را زياد كند؛ بلكه با حرص خوردن خود انسان خسته مى‌شود. انسان حريص كسى است كه صبح زود بدون اين‌كه مشترى داشته باشد در مغازه را باز مى‌كند، از ترس اين‌كه مبادا يك نفر مشترى بيايد و بدون خريد برود، يا اين‌كه از دكان كسى ديگر جنس خريدارى كند. شب‌ها نيز تا آخر وقت داخل مغازه مى‌نشيند، نه نماز درست مى‌تواند بخواند و نه اعصابش راحت است. نه خواب دارد و نه غذاى درست مى‌خورد. حرص او نسبت به مال چنان زياد است كه نه شب از فكر دكان آرام است و نه روز، هر لحظه حرص مى‌خورد كه فروش بيشتر داشته باشد. چنين انسانى نه آرامش دارد و نه آسايش، نه به خود اعتماد دارد و نه به رازق خود، هميشه نسبت به خدا بدگمان مى‌باشد.

انسان نبايد آن‌چنان حريص باشد كه براى مال دنيا آرامش را از خود سلب كند. بايد در موقع مناسب كار كند، تلاش كند و زحمت بكشد تا رزق حلال بدست آورد. تلاش بدون جهت بدن انسان را خسته مى‌كند، انسان نياز به استراحت دارد.

موقع نماز بايد به آرامى نماز خود را بخواند و عبادت خدا را انجام دهد. براى كار روزانه خود برنامه ريزى كند، وقت كار، نماز، غذا، تفريح، صحبت با خانواده، عيادت مريض، صيله رحم، ديد و بازديد از اقارب، همه و همه بايد در برنامه كارى انسان مشخص شده باشد. با حرص خوردن رزق انسان زياد نمى‌شود، اگر حرص مى‌توانست رزق را به‌سوى انسان بكشاند، تاكنون تمام انسان‌هاى حريص پول‌دار