صلح امام حسن (ع ): پرشکوه ترين نرمش قهرمانانه ي تاريخ - آل ياسين، الشيخ راضي - الصفحة ٧٠ - پيش از بيعت

و پايه ى اساسى حكومت هاشمى در برابر پيشامدها و حوادث خطرناك , بردوش آنان قرار گرفته بود

اينها مسلمانانى بودند كه به عهد و پيمان خود با پيغمبر در مورد بازماندگان آنحضرت وفادار مانده و اين تعهد را كه : از آنان همچون خود و فرزندانشان حمايت و دفاع كنند , از ياد نبرده بودند بنابرين چرا حسن بن على از آنان در مورد پدرش يا براى آينده ى خودش رايحه ى اميد استشمام نكند ؟

اينها مؤمنان راستينى بودند كه به سخنان خداوند درباره ى خاندان پيامبر , ايمان آورده و به جانشينى على و مرتبه و منصبى كه خدا و اختصاص داده و او را براى آن ساخته و پرداخته , از دل و جان گرويده و على را آنچنانكه شايسته ى اوست , درك كرده بودند و مگر نه على همان قهرمانى است كه مسلمانان پس از رسول اكرم - صلى الله عليه و آله - كسى را در اخلاص و صميميت و فداكارى در راه اسلام و علاقمندى به مصالح عمومى ملت مسلمان و پايدارى در عدالت و گسترش معلومات بپايه ى او نديده بودند و بياد نداشتند ؟

انكار ديگران , از كبريا و عظمت مقام على نمى كاست اينها كسانى بودند كه خلاء روحشان با هوسها و طمعها انباشته شده بود و در دستگاه على , جائى براى طمع و هوس افراد وجود نداشت اينگونه كسان بايد هميشه در دنيائى دور از دنياى على و با ملاكها و معيارهائى مغاير ملاكها و معيارهاى على زندگى كنند و در اردوگاهى كه مبناى آن بر معامله گرى و خريد و فروش حكومت و منصب است , بسر برند

با على بايد همان جمع برگزيده و آزمايش شده ى او , آن مسلمانان