صلح امام حسن (ع ): پرشکوه ترين نرمش قهرمانانه ي تاريخ - آل ياسين، الشيخ راضي - الصفحة ٢٧٤ - صبر امام حسن

روز افزون ايشان بود , پاسخ ميداد و آنرا به تسليم و خضوع و سر افكندگى مبدل مى ساخت

در برخى از پاسخهاى خود , ميراث نبوت و حكومت را به رخ ايشان مى كشيد و با حاضر جوابى و فراست خود كه از درياى مواج و بيكران دانشش سرچشمه مى گرفت , نرم نرم , ايشان را به اعتراف كردن به حق او و پدرش وادار مى ساخت

باز به سخن ادامه ميداد و چندان سخن مى گفت كه سزاى ناسزاها و دشنام هاى آنان را - بى آنكه مثل خود آنان به دروغ يا ناسزا و دشنام متوسل شود - در كنارشان مى نهاد هر يك از حريف ها را تنها و جدا پيش مى كشيد و بارزترين خصوصيات حسبى يا نسبى او را كه خود او بدان تكيه داشت , مطرح مى ساخت و بدان اعتراض و ايراد مى كرد و بيشك رساترين و كارگرترين انواع اينگونه بحثهاى مفاخره آميز آنست كه انسان بزرگترين افتخارات حريف را كه مايه ى سربلندى او و گذشتگانش ميباشد , مورد طعن و رد قرار دهد

در تمام اين مجالس , حسن , حريف پيروز و نيرومندى بود در برابر مردمى ضعيف و مغلوب

آنكس كه بيش از همه ى اين جمع , احساس ضعف و شكست مى كرد , رئيس ايشان معاويه بود كه اتفاقا نيروهاى مادى و انسانى را بيش از ديگران در اختيار داشت بر او بسى دشوار و غير قابل تحمل بود كه برادران و عموزادگان خود را بنگرد كه در پايان هر مشاجره و مباحثه ئى , شكست خورده و دست و پا شكسته و زخم ديده از ميدان خارج مى شوند

در چنين مواقعى به آنان روى ميكرد و مى گفت([ : ديديد ! هر چه