صلح امام حسن (ع ): پرشکوه ترين نرمش قهرمانانه ي تاريخ - آل ياسين، الشيخ راضي - الصفحة ١٢٠ - تصميم بر جنگ
قادر نيست ساده دلان را اغفال كند و به دام افكند , در نامه هايش به امام حسن , از ابوبكر و عمر و ابوعبيده ياد ميكرد و مخالفت اهل بيت را با بيعت ابوبكر به رخ امام حسن مى كشيد
نامه هاى معاويه , در پيرامون موضوعى كه اين نامه ها به انگيزه ى آن نوشته مى شد , فقط يك چيز كم داشت و آن دليلى معقول براى اثبات حق خلافت و تصرف اين مسند مقدس بود حتى موضوع خونخواهى عثمان - اين بهانه ى مغلطه آميز - كه همچون حربه ى برانى بر ضد على عليه السلام در همه ى جبهه بنديها و جنگهاى طولانى ميان على و معاويه , بكار مى رفت , اكنون با مرگ آن امام بزرگوار , كند شده و از كار افتاده بود معاويه اكنون در برابر حسن بن على قرار داشت , يعنى همانكسى كه در روز قتل عثمان , بر در خانه ى او ايستاده و از وى دفاع كرده بود تا حدى كه - بگفته ى عموم مورخان - پيكرش از خون رنگين شده بود , همانكسى كه طقطقى درباره ى او مى نويسد( : در دفاع از عثمان جنگ سختى كرد بطوريكه خود عثمان او را باز ميداشت ولى او همچنان به جنگ ادامه ميداد و جان خود را براى او در خطر مى انداخت) و اين در همان موقعيت خطيرى بود كه ديگران به عثمان حتى نزديك هم نشده و خويشاوندانش او را واگذاشته بودند [١]
[١]- خوب است كسانيكه شرح اين مختصر را طالبند , رجوع كنند به تصويرى كه استاد عبدالله علايلى از اجتماع مسلمين در عهد عثمان , ترسيم كرده است ( كتاب ايام الحسين , ص ١١٢ تا ١٢٨ ) و گويا بهتر آنست كه ما نيز خطوط برجسته اى اين تصوير را از گفتار وى اقتباس و براى تكميل فائده در اينجا نقل كنيم وى چنين مى نويسد :
([ اين امويان تنها بدين اكتفا نكردند كه براى قالبهاى بى روح و