صلح امام حسن (ع ): پرشکوه ترين نرمش قهرمانانه ي تاريخ - آل ياسين، الشيخ راضي - الصفحة ٢٥٤ - عقيده ؟ يا حكومت ؟

بطور كلى در همه ى بيانات خود , عناصر اصلى زير را روشن مى سازد :

١ - براى دنيا فعاليت نكرده است

٢ - اگر ميخواست براى دنيا در تلاش باشد , از دشمنانش نيرومندتر ميبود و روشهايش در زندگى با آنچه اكنون هست , تفاوت ميداشت

٣ - در وضع خاص خود , مرتكب كوچكترين ضعف نفس و ضعف سياست و جبن و ترس نشده بلكه فاقد ياران با اخلاص بوده است و اين بدان معنى است كه اگر ميتوانست ياوران با اخلاص و راستگوئى داشته باشد , وسائل پيروزى بطور كامل براى او فراهم بود

٤ - يگانه هدف او همان بوده كه پيش از او پدرش داشته است و البته هدف پدرش جز اين نبود كه معنويات اسلام را از انقراض و درك صحيح اسلامى را از نابودى مصون بدارد

چنانكه ملاحظه مى كنيد , نشانه هاى امامت و پيشوائى روحى , بوضوح از لابلاى اين عناصر چهارگانه متجلى است , بدانگونه كه آنرا نه به ضعف ميتوان حمل كرد , نه به عقب نشينى و نه به فرار از وظيفه پيداست كه عامل اتخاذ اين روش , نيروئى قائم به نفس و مستقل است كه دارنده ى خود را به عمل براى خدا و اميدارد

چنين روحيه ئى هرگز در راه فعاليت براى دنيا , بكار نيافتد چه , آنرا با دنيا مناسبتى و پيوندى نيست

از طرفى , امامت بمعناى صحيح و بدين اعتبار كه سايه ئى است از نبوت - كه باز نبوت , رابطه ئى است ميان آسمان و زمين - اينچنين است نبوت هر آنگاه كه به اراده ى خدا در زمين پديد آمده , استقرار