صلح امام حسن (ع ): پرشکوه ترين نرمش قهرمانانه ي تاريخ - آل ياسين، الشيخ راضي - الصفحة ١٧٤ - عناصر سپاه

پايتخت هاى اسلامى تاريخ رقابت مى كرد - گروههاى مختلفى از مهاجران عرب و غير عرب و از رنگها و نژادهاى گوناگون را در خود گرد آورده بود بسيارى از اينان , مردمى بودند كه اسلام , آنان را ارضاء نكرده و پيروى از آن , راه تازه ئى برويشان نگشوده و ادب اسلامى نمايانى در آنان بوجود نياورده بود و همين اندازه بود كه اسلام را همچون وسيله ئى براى تأمين منافع نزديك خود مى شناختند ايندسته از جهاد فقط همين را مى فهميدند كه راهى است بسوى غنيمت و ميدانى براى بدست آوردن سود مادى و از اميد و اطمينان عمومى مردم به موفقيت و پيروزى اين جنگ , استنتاج ميكردند كه : پيوستن به سپاه حسن ( عليه السلام ) تنها وسيله ى مطمئنى است كه ميتواند دست يافتن به غنيمت را تسريع كند در اينصورت چرا هر چه زودتر خود را به صفوف اين جنگ نرسانند ؟ !

اكنون خواننده , با موجبات گرد آمدن گروههاى مختلط و از همه رنگ , در اردوگاه امام حسن بخوبى آشنا شده و كاملا مى داند كه به چه دليل , داوطلبان اين لشكر از : جمعى آشوب طلبان و جمعى طمعكاران غنيمت و گروهى صاحبان عصبيت هاى قبيله ئى نه انگيزه هاى دينى و عده ئى شكاك و تشكيل شده و هر يك بنحوى از هدف و مقصد آنحضرت دور و بيگانه بوده اند

و همانطور كه قبلا گفتيم , در روشهاى سربازگيرى رائج آنروز نيز وسيله ئى كه بتواند از ورود همه گونه مردمى در اردوگاه ممانعت كند و فقط يكعده سرباز و مجاهد مورد اطمينان را بسيج نمايد , وجود نداشت و توانائى حمل سلاح , تنها چيزى بود كه ميتوانست صلاحيت يك سرباز مسلمان را اثبات كند