روض الجنان و روح الجنان في تفسير القرآن - الرازي، ابوالفتوح - الصفحة ٣٢٤ - ترجمه

رسول-عليه السّلام-گفت چون ملك‌الموت به موسى آمد و او را گفت:

اجب ربّك ،او مرگ را كاره بود،او را خوش نيامد.حق‌تعالى وحى كرد به موسى كه:يا موسى!دست در پشت گاوى نه [١].چندانى كه در زير [٢]تو آيد از موى او من تو را به هريك موى يك سال زندگانى دهم اگر خواهى و لكن عاقبت مرگ باشد.گفت:

بار خدايا نخواهم،قبض روح من كن.

و حشويان اصحاب حديث در اين خبر آوردند كه چون ملك‌الموت -عليه السّلام-آمد تا جان موسى بردارد [٣]،گفت:اجابت كن خداى را،موسى تپنچه [٤]بر روى او زد [٥]و يك چشم او كور كرد [٦].او [٧]ازآنجا برگشت و با پيش خداى شد و گفت:بار خدايا!مرا بر بنده‌اى فرستادى كه چون خواستم كه قبض روح او كنم مرا طپانچه [٨]زد و [٩]كور كرد خداى تعالى چشم او بازداد و گفت برو و او را مخيّر كن تمام الحديث.عجب از قائلان اين [١٠]مقاله كه چگونه بر پيغامبر خداى اين سفاهت روا داشتند كه او بر فرشتۀ مقرّب چنين كند و او از نزديك خداى آمده [١١]!و آنگه ملك‌الموت را به اين ضعف و عجز [١٢]دانستند كه دفع او و تپنچۀ او از چشم خود نتوانست كردن.نسأل اللّٰه العصمة و الصّيانة عن مثل هذه المقالات [١٣].

سدّى روايت كرد از ابو مالك و ابو صالح از عبد اللّٰه عبّاس كه يك روز موسى -عليه السّلام-و وصىّ او يوشع به يك جاى مى‌رفتند در بيابانى.بادى بر آمد سياه و سخت،يوشع بترسيد و چنان گمان برد كه قيامت است.بيامد و در موسى آويخت از ترس و خوف آن باد را [١٤]،فرشتگان موسى را از ميان پيرهن [١٥]ببردند و پيرهن [١٦]در دست