وجود آمده، در رحم است. اگر رحم، اين نطفه را بپذيرد مراحل زندگى يكى پس از ديگرى مى‌گذرد و نطفه كمال مى‌يابد تاهنگامى كه نوزادى مى‌شود و به دنيا مى‌آيد، هر چه شمار روزهاى زندگى اين مركب در بيرون رحم بيشتر شود،پذيرش آن دررحم دشوارتر و برگشت دادن آن آسان‌ترمى‌شود.

در چهارچوب شناخت اسرار و رموز پنهان در نظام آفرينش، هيچ اشكالى در جايز بودن اين تركيب در بيرون رحم و پس‌از تهيه آن دو عنصر آغازين از زن و مرد وجود ندارد؛ چرا كه‌هيچ كدام از عنوانهايى كه در شرع حرام هستند، بر اين فرايند تركيب كردن، صدق نمى‌كنند، خواه آن دو عنصر ازيك زن و شوهر تهيه شده باشد، خواه از يكى از آنها با فردى‌بيگانه و خواه از دو ازدواج نكرده بيگانه. البته، اصل بحث در جايز بودن، يا نبودن كاشتن آن مركب،يا آن نطفه‌اى كه انسانى خواهد شد، در رحم يك زن براى‌پروراندن آن و يا در تلقيح آن مركب در رحم است. بنا بر اين، بايد صورتهاى مساله را از هم جدا كرد و در هر يك جداگانه‌سخن گفت. گونه‌هايى كه تصور مى‌شود، افزون بر ده گونه‌است كه از ضرب احتمالهاى ممكن در مورد دو جزء نخستين و محل گرفتن آنها، در احتمالهاى ممكن در مورد محل‌كاشتن، يا زنى كه مركب نخستين در رحم او كاشته مى‌شودبه دست مى‌آيد و اين افزون بر احتمالها يا صورتهاى ممكن براى تلقيح جزء گرفته شده از مرد در جزء مربوط به زن، دررحم و يا خارج رحم است. اينك به هر يك از اين صورتهامى‌پردازيم و حكم آنها را بر مى‌رسيم: گونه اول و دوم:اين كه آن تركيب به دست آمده، از زن وشوهر باشد، اما از آن جايى كه به سبب ضعف يكى از آنها، ياهر دوى آنها، به دست آوردن تركيب از راه آميزش حلال ممكن نبوده، و از آن سوى، هيچ نقصى در منشا حيات‌انسانى اجزاى زنده موجود در آب بيرون آمده از پشت مرد، ياپهلوى زن وجود نداشته، ماده لازم از زن و شوهر گرفته شده و سپس در لوله آزمايش تركيبى از آنها ايجاد گرديده و همين تركيب كه در خارج رحم به وجود