ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ١٨١ - با قرآن آشنا شويم و عاليترين فهم خود را در شناخت آن بكار بيندازيم و با نور قرآن بيماريهاى فكرى و روانى خود را شفا بدهيم و با اين آشنائى و شناخت و استشفاء در دلهاى خود بهار هميشگى به وجود بياوريم

شود [ و پوسيده گردد ] و خداوند دانا و حكيم است . ) ٦٩ - ( إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحاتِ يَهْدِيهِمْ رَبُّهُمْ بِإِيمانِهِمْ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهِمُ الأَنْهارُ فِي جَنَّاتِ النَّعِيمِ . دَعْواهُمْ فِيها سُبْحانَكَ اللَّهُمَّ وَتَحِيَّتُهُمْ فِيها سَلامٌ وَآخِرُ دَعْواهُمْ أَنِ الْحَمْدُ لِلَّه رَبِّ الْعالَمِينَ . ) [١] ( قطعا كسانى كه ايمان آورده‌اند و اعمال صالحه انجام داده‌اند پروردگارشان آنان را به وسيلهء ايمانى كه داشته‌اند هدايت مى كند [ به بهشتى كه ] از زير آنان در باغهاى نعمتها نهرها جارى مى شود ، سخن آنان در آن باغهاى بهشتى [ چنين است ] : پاكيزه پروردگارا ، خداوندا ، و درود آنان در آن باغها سلام ، و پايان سخنشان اينست كه حمد از آن خداوند رب العالمين است . ) ٧٠ - ( وَإِذا مَسَّ الإِنْسانَ الضُّرُّ دَعانا لِجَنْبِه أَوْ قاعِداً أَوْ قائِماً فَلَمَّا كَشَفْنا عَنْه ضُرَّه مَرَّ كَأَنْ لَمْ يَدْعُنا إِلى ضُرٍّ مَسَّه كَذلِكَ زُيِّنَ لِلْمُسْرِفِينَ ما كانُوا يَعْمَلُونَ ) [٢] ( و هنگامى كه ضررى به انسان رسيد ما را مى خواند - به پهلو - يا نشسته يا ايستاده و موقعى كه ضرر را از او مرتفع ساختيم به راه خود مى رود چنانكه گوئى ما را براى ضررى كه به او وارد شده بود نخوانده است ، بدينسان آراسته شده براى مردم اسرافگر اعمالى كه انجام مى دادند . ) ٧١ - ( وَما يَتَّبِعُ أَكْثَرُهُمْ إِلَّا ظَنًّا إِنَّ الظَّنَّ لا يُغْنِي مِنَ الْحَقِّ شَيْئاً إِنَّ الله عَلِيمٌ بِما يَفْعَلُونَ ) [٣] ( و تبعيت نمى كنند اكثر آنان مگر از ظنى [ گمانى و پندارى ] . قطعى است

[١] يونس آيه ٩ و ١٠ .
[٢] يونس آيه ١٢ .
[٣] يونس آيه ٣٦ .