ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ١٤٩ - با قرآن آشنا شويم و عاليترين فهم خود را در شناخت آن بكار بيندازيم و با نور قرآن بيماريهاى فكرى و روانى خود را شفا بدهيم و با اين آشنائى و شناخت و استشفاء در دلهاى خود بهار هميشگى به وجود بياوريم

مى رود و اما آنچه كه به مردم سود مى دهد در روى زمين مى ماند بدينسان خداوند مثلها را مى زند . ) معناى اين آيهء شريفه اينست كه هر نمود و امرى كه در روى زمين به وجود مى آيد خواه كوشش و اراده و اختيار بشر در آن دخالت داشته باشد و خواه دخالت نداشته باشد ، بر دو نوع عمده تقسيم مى گردد : نوع يكم - امور و پديده‌هاى صورى و وابسته و موقت كه در بقاء و تقويت و به فعليت رساندن استعدادهاى بشرى تأثيرى چندان ندارد ، اين نمودها و امور همانند كفهاى ناپايدار روى سيل است كه با فاصله‌هاى كمى از زمان ما بين بروز و سقوط از بين مى روند .
نوع دوم - حقائقى هستند اصيل و مايه دار و مفيد كه به نحوى از انحاء در بقاء و تقويت و به فعليت رساندن استعدادهاى بشر تأثيرى اساسى دارند . اين نوع حقائق در روى زمين پايدار مى مانند ، زيرا كه مفيد به حال بشريتاند . اين نكته را هم بايد در نظر داشت كه آنچه در آيهء شريفه به كار رفته است كلمهء انسان است نه قوم و گروهى خاص ، و فراوانى اين گونه نكات ( اصول ) در قرآن مجيد از بهترين دلائل اين حقيقت است