ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ٢٤٤ - ترجمهء خطبهء صد و يازدهم

ترجمهء خطبهء صد و يازدهم از خطبه اى از آن حضرت عليه السلام است در توبيخ دنيا پس از حمد و سپاس خداوندى ، من شما را از دنيا برحذر مى دارم زيرا اين دنيا شيرين و سبز و خرم استكه با شهوات پيچيده استو به جويندگانش با لذائذ گذران خود محبوب كرده استو با اندك آراستگى ، شگفتى مردم را به خود جلب كرده خود را با آرزوها زيورو با فريبايىها زينت نموده استنه براى شاديهايش دوامى استو نه از مصيبتش كسى را امنىسخت فريبنده است و ضرر بار در دگرگونى و زوال دائمى بوده و رو به تمامى و فنا استخورنده ايست مهلكحال اين دنيا چنين است هنگامى كه آرزوى علاقمندان به آن و خشنودى به آن ، به انتهاى خود رسيد تجاوز از فرمودهء خداوند سبحان در قرآن مجيد نمى كند كه « مثل زندگانى دنيا مانند آبى است كه از آسمان فرستاديم ، پس روييدنى زمين با آن در آميخت و سپس آن روييدنى متلاشى و خرد شدكه بادها آنرا پراكنده مى كند ، و خداوند بر همه چيز توانا است » هيچ انسانى از اين دنيا شادمان نگشت مگر اين كه اشكى بدنبالش فرا رسيدو به هيچ احدى با سود و خيرات و شاديهاى خود روى نشان نداد مگر اين كه