ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ١٩٩ - با قرآن آشنا شويم و عاليترين فهم خود را در شناخت آن بكار بيندازيم و با نور قرآن بيماريهاى فكرى و روانى خود را شفا بدهيم و با اين آشنائى و شناخت و استشفاء در دلهاى خود بهار هميشگى به وجود بياوريم
است كه چراغ در آن نهاده شده و آن چراغ در شيشه اى شفاف قرار گرفته و آن شيشه گوئى ستارهء درى است كه از درخت مبارك زيتون كه نه شرقى است و نه غربى روشن مى شود ، روغن زيتون آن روشنائى مى دهد اگر چه آتشى با آن تماس نگرفته باشد ، نورى بر نور ، خداوند هر كس را بخواهد به نور خود هدايت ميكند و خداوند براى مردم مثلها مى زند و خداوند به همه چيز دانا است . ) ١٢٨ - ( رِجالٌ لا تُلْهِيهِمْ تِجارَةٌ وَلا بَيْعٌ عَنْ ذِكْرِ الله وَإِقامِ الصَّلاةِ وَإِيتاءِ الزَّكاةِ يَخافُونَ يَوْماً تَتَقَلَّبُ فِيه الْقُلُوبُ وَالأَبْصارُ . لِيَجْزِيَهُمُ الله أَحْسَنَ ما عَمِلُوا وَيَزِيدَهُمْ مِنْ فَضْلِه وَالله يَرْزُقُ مَنْ يَشاءُ بِغَيْرِ حِسابٍ . وَالَّذِينَ كَفَرُوا أَعْمالُهُمْ كَسَرابٍ بِقِيعَةٍ يَحْسَبُه الظَّمْآنُ ماءً حَتَّى إِذا جاءَه لَمْ يَجِدْه شَيْئاً وَوَجَدَ الله عِنْدَه فَوَفَّاه حِسابَه وَالله سَرِيعُ الْحِسابِ . أَوْ كَظُلُماتٍ فِي بَحْرٍ لُجِّيٍّ يَغْشاه مَوْجٌ مِنْ فَوْقِه مَوْجٌ مِنْ فَوْقِه سَحابٌ ظُلُماتٌ بَعْضُها فَوْقَ بَعْضٍ إِذا أَخْرَجَ يَدَه لَمْ يَكَدْ يَراها وَمَنْ لَمْ يَجْعَلِ الله لَه نُوراً فَما لَه مِنْ نُورٍ ) [١] ( مردانى كه نه تجارت آنانرا از ذكر خدا و برپا داشتن نماز و دادن زكات مشغول مى سازد و نه خريد و فروش ، [ آنان ] از روزى مى ترسند كه دلها و چشمان دگرگون ميشوند تا خداوند بهترين پاداش به عمل آنان عنايت كند و از فضل خود به آنان بيفزايد و خداوند به هر كس مشيتش تعلق يابد بدون محاسبه روزى مى دهد . و آنانكه كفر ورزيدهاند اعمالشان مانند شوره زارى در دشت هموار است كه آدم تشنه گمان ميكند آب است تا آن گاه كه به آن شوره زار مى رسد چيزى نمى يابد [ زمينى بىآب مى بيند ] و خدا را در آنجا [ در پايان اعمال تباهش ] مى بيند و حساب او را به او مى دهد و خداوند حسابگر سريع است .
يا [ اعمال آنان ] مانند ظلماتى است در دريائى ژرف كه ساحلى براى آن ديده نمى شود ، موجى
[١] النور آيه ٣٧ تا ٤٠ .