ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ١١٠ - روزه سپرى است در برابر عذاب ، زيرا روزه است كه آدمى را به درجهء تقوى مى رساند

همچنان براى روزه هم كه يكى از مهمترين عبادتها است همين حكمت كه عرض كرديم وجود دارد . مختصاتى ديگر براى روزه مى توان در نظر گرفت كه اهميت اين عبادت را اثبات مى نمايند : ١ - اخلاص در ذات اين عبادت است ، كمترين ريا و حتى نيت غير الهى مانند تحصيل تندرستى و غير ذلك ، هيچ راهى به آن ندارد . و اين اخلاص محض است كه - الف - نورانيتى بسيار عالى در درون شخص روزه دار به وجود مى آورد .
ب - اين اخلاص نشاط فوق وصف مخصوصا در موقع افطار در درون آدمى ايجاد مى كند كه با هيچ نشاطى قابل مقايسه نمى باشد .
چنانكه در روايتى از امام معصوم نقل شده است كه : للصّائم فرحتان : فرحة عند الإفطار و فرحة يوم القيامة .
( براى آدم روزه دار دو شادى وجود دارد : يكى در هنگام افطار .
دوم در روز قيامت . ) ٢ - اغنياء هم با روزه طعم گرسنگى و درد را مى چشند در روايتى از محمد بن على بن الحسين با اسناد خود از هشام بن الحكم چنين نقل ميكند كه :
« إنّه سأل أبا عبد الله عليه السّلام عن علَّة الصّيام فقال : إنّما فرض الله الصّيام ليستوى به الغنىّ و الفقير و ذلك إنّ الغنىّ لم يكن ليجدمسّ الجوع فيرحم الفقير لأنّ الغنىّ كلَّما أراد شيئا قدر عليه فأراد الله تعالى أن يسوّى بين خلقه و أن يذيق الغنىّ مسّ الجوع و الألم ليرقّ على الضّعيف و يرحم الجائع » [١]

[١] . وسائل الشيعه - شيخ حر عاملى ٧ - ص ٣ همين روايت در كتاب علل الشرائع از على بن