و در سوسمار حجت بر وى آنست كه بزمينى فرود آمدند كه در آنجا سوسمار بسيار بود. ايشان سوسمار بگرفتند و روايت كرده‌اند كه اصحاب رسول ص مى‌پختند. رسول ص فرمود:

«ما هذا؟»

چيست اينكه ميپزيد؟ گفتند: «ضباب اصبناها»، سوسمار است كه گرفتيم.

رسول ص فرمود:

«ان امة بنى اسرائيل مسخت فى هذه الارض دوابا و انى لاخشى ان يكون هذه فاكفئوا القدور»

، يعنى:

گروهى را از بنى اسرائيل در [اين‌] زمين مسخ كرده‌اند با دواب، و من ميترسم كه ايشان اين سوسماران باشند. ديكها را بريزيد! ايشان چون اين سخن را از رسول بشنيدند، ديكها همه بريختند.

و در نبيذ حجت اينست كه:

«كل مسكر حرام»

، يعنى: هر چه مست‌كننده است حرام است. و در روايتى ديگر:

«ما اسكر كثيره فقليله حرام»

، يعنى: هر چه بسيار او مست كند، اندك او حرام بود.

و در فقاع حجت بر تحريم وى آنست كه روايت كرده‌اند كه جمعى از [مردم‌] يمن گفتند: «يا رسول الله ان لنا شرابا نتخذوه من القمح و الشعير»، يعنى ما را شرابيست كه از گندم و جو ميسازيم. رسول ص فرمود:

«غبيراء»

گفتند: «نعم يا رسول الله»، رسول فرمود سه بار:

«لا تطعموها»

، مخوريد آن را، [مخوريد آن را!].

و در حديث ديگر فرمود:

«من لم يتركها فاضربوا عنقه!»

يعنى: هر كه دست از خوردن آن برندارد، گردن وى بزنيد.

ابو عبيده از زيد اسلم روايت كرد كه سكر كه غبيراء است و سكر كه در لغت عرب خاص است به فقاع.

و ابن حنبل از حمزه روايت كرده است كه غبيراء كه رسول ص از آن نهى فرموده است فقاع است.

و گوشت خر، و گوشت اشتر، حرام نيست، اما در غايت كراهت است، براى آنكه اصل اباحت است، و منع محتاج دليل است.

و آنچه در تحريم وى روايت كرده‌اند اخبار آحاد است، عمل بدان در شريعت جائز نيست. و درين كه خداى تعالى فرموده است: «وَ الْخَيْلَ وَ الْبِغالَ وَ الْحَمِيرَ لِتَرْكَبُوها وَ زِينَةً»، يعنى: اسب و استر و درازگوش از براى آن آفريد تا بر نشينند، و شما را زينتى باشد بر نشستن. و زينت مانع نباشد از انتقاع خوردن و غير آن، بدليل آنكه رواست بار بر نهادن، و اگر چه ذكر اين نكرده است.

و در حديثى ديگر فرموده: «من لم» و روا بود انتقاع گرفتن به پشم مردار، و دندان و ظلف وى.

و گوشت كشتار چون بر آتش نهند با هم جهد، و گوشت مردار پهن شود و ماهى مرده در آب اندازند بر سر آيد، و ماهى گرفته بزير آب فرو رود.