فرهنگ معارف اسلامى - سجادی، جعفر - الصفحة ٩٠٣ - ر

رَبُّ المَشارِق‌

- (عرفانى) مراد ذات حق است مأخوذ از قرآن كريم.

رُبُوبيَّت‌

- (اصطلاح عرفانى) صفت ربوبيت و مقام ربوبيت از صفات ذات اضافه است و مقام تعبد محض و محور صفات، ربوبيت است كه گفته‌اند «الربوبية سبقت العبودية و بالربوبية ظهرت العبودية و تمام وفاء العبودية مشاهدة الربوبية» (از طبقات ص ٣٢٠) و گفته‌اند «الربوبية نفاذ الامر و المشية و التقدير و القضية، و العبودية معرفة المعبود و القيام بالعهود» (از طبقات ص ٤٤٥).

رَبع‌

- (بفتح راء- نجومى) در ميان شكل عوايد يا صليب ستارة بود كوچك كه آن را ربع نامند.

رجوع باوتاد شود.

ربع مقبل‌

- (نجومى) رجوع باوتاد شود.

رَبيع‌

- (اصطلاح عرفانى) ربيع يعنى بهار و در اصطلاح مقام بساطت را گويند در قطع مسافت سلوك.

رَتق‌

- (اصطلاح فلسفى) رتق يعنى بسته شدن و در اصطلاح اجمال مادة- وحدانيت است كه آن را عنصر اعظم ناميده‌اند كه قبل از آفريدن آسمان مرتوق بوده و بعد از مرتبت تعين اول مفتوق گرديده است و گاه اطلاق شود بر نسب حضرت واحديت باعتبار «لا ظهورها» و بر هر بطونى و غيبى مانند حقايق مكنونه در ذات احديت اطلاق شود قبل از مرتبت تفاصيل آنها در مرتبت واحديت.

(كشاف ص ٥٨٠- اصطلاحات شاه نعمت الله ص ٥٩).

شاعر گويد: