- (اصطلاح ادبى) در زبان عرب معانى چند براى الف و لام برشمرده‌اند از جمله عهد ذكرى است مانند و «فَعَصى‌ فِرْعَوْنُ الرَّسُولَ» كه الف و لام اشاره بموسى است كه در آيه قبل آمده است و عهد حضورى مانند «اليوم» رجوع شود به الف و لام.

عِيادَتِ مَريض‌

- (اصطلاح اخلاقى) يكى از مستحبات مؤكده است كه اشخاص ببازديد و رسيدگى باحوال مريض روند.

عِيافَة

- (اصطلاح علوم غريبه) از مرغ فال گرفتن يعنى بنام يا آواز او، و اين امر حرام است رجوع به تفال و طيره شود.

عَيب‌

- (اصطلاح فقهى) در مباحث خيارات فقه يكى از امورى كه موجب خيار فسخ است، معيوب بودن مبيع است و عيب عبارت از نقص است كه در متاع باشد چنانكه حيوان كور يا شل يا مريض باشد و يا گندم را موريانه خورده باشد و همين طور در هر امرى به نسبت خود آن صحيح معيوب آن سنجيده شود.

عيدى‌

- (اصطلاح عرفانى) و عيدى نزد صوفيه چيزى است كه عايد شود بر قلب از تجلى جمال بهر روش كه باشد خواه جلال و خواه جمال (از كشاف ص ٩٥٩).

عِيدِ اضحى‌

- (گاه‌شمارى) روز دهم ذى الحجه را گويند كه حاجيان به منى قربان كنند.

عِيدِ تَجلّى‌

- (گاه‌شمارى) روز ششم آب است كه از بروج روميان است در اين روز حضرت عيسى بر حواريون از ميان ابر تجلى كرد و موسى را نيز با خود ظهور داد و گفته‌اند اين روز روز تجلى حضرت عيسى و حضور حضرت موسى و الياس است با او در كوه تور سينا.

(از بيست باب ملا مظفر)

عيدِ شَمع‌

- (گاه‌شمارى) روز دوم شباط بود و آن روز روزى است كه حضرت عيسى به هيكل اندر آمد يعنى معبد نصارى‌

عيسَويَّه‌

- (اصطلاح كلامى) يكى از فرق يهود را عيسويه گويند منسوب بابو عيسى بن يعقوب اصفهانى كه در اواخر خلافت بنى اميه دعوت خود را آشكار كرد و عده بسيارى از يهوديان بر او گرويدند و معجزاتى براى وى قائل شدند رجوع شود به ملل و نحل شهرستانى ص ١٠٤.

عيدِ صَليب‌

- (كلامى) روز چهارم شباط است.

عيدِ فِطر

- (گاه‌شمارى) روز اول شوال و آخر رمضان را عيد فطر گويند كه مسلمين را شرعا روزه گرفتن در اين روز حرام است در اين روز بر همه افراد مسلمانان فطريه واجب است رجوع بزكات و فطر و صدقات شود.

عيدِ قِيامت‌

- (اصطلاح گاه‌شمارى) از روزهاى مسيحيان است و آن شنبه ٤٨ روزه بزرگ آنان بود و عيد فطر آنان يكشنبه بعد از عيد قيامت بود.

عَينِ ثابِت‌

- (اصطلاح فلسفى) غزالى ازين اصطلاح چيزى را