فرهنگ معارف اسلامى - سجادی، جعفر - الصفحة ٩٠٠ - ر

قمر بمنزله مثلثات است در بروج چه هر رباطى جمله بود از بروج. ليكن جملات بروج متساويند و بر خلاف جملات منازل.

و گويند هرگاه قمر در منزلى بود از رباطى و كوكبى در منزلى ديگر باشد هم از آن رباط بيكديگر ناظر باشند و از طول قمر و ساير كواكب در منازلى كه در يك رباط و يك طبع باشند استدلال بر احوال هوا كنند از رطوبت و يبوست چنانكه گويند كه چون قمر در منزل رطب باشد از رباطى و شمس در منزلى ديگر رطب از آن رباط دليل باران باشد و اگر در منازل يا بسه باشند از يك رباط دليل بر خشكى هوا بود.

رجوع شود به منازل رطبه و يا بسه و نيز رباطات دسته از اعصاب را گويند (رجوع شود به ترجمه آراء ص ٢٦٠)

رُباعى‌

- (اصطلاح ادبى). فعل يا اسم رباعى مجرد يعنى فعل يا اسمى كه داراى چهار حرف اصلى بوده و از حروف زوائد در آن نباشد و مزيد فيه نشده باشد و در اصطلاح عروض دو بيتى است كه متفق در وزن و قافيه باشد و مصرع سيوم را شرط نيست كه قافيه داشته باشد و اگر ذوق قافيه باشد نيكوتر است و بحر آن غالبا بحر هزج باشد بر وزن «لا حول و لا قوة الا بالله» (از دره نجفى ص ٩٩) مثال فارسى: