فرهنگ معارف اسلامى - سجادی، جعفر - الصفحة ١٠٩١ - ص

از واقعه من بهمه جاى خبر شد

صافى دِلان‌

- (اصطلاح عرفانى) مراد سالكانى است كه از دنيا رسته و دل بدان نبسته‌اند دل آنان از همه كدورات صافى گشته مرآت تمام نماى حق گشته‌اند.

صالِح‌

- (اصطلاح عرفانى) درجه صالح و صالحان درجتى است فوق درجت زاهدان و عابدان چنانكه گفته‌اند:

بدرجت صالحين نرسى تا آنكه شش كار نكنى، اول آنكه باب نعمت بر خود بندى و خود را در شدت و دشخوارى افكنى، دوم آنكه در غزت و بزرگى بر خود بندى و باب خوارى بگشائى، سوم آنكه در راحت و آسايش بر خود بندى و باب كوشش و زحمت بازگشائى، چهارم آنكه خواب بر خود حرام كنى و بيدارى شعار خود سازى، پنجم آنكه از بى‌نيازى و حطام گريزان شوى و بدرويشى گروى، ششم آنكه از آرزوهاى اين جهان عارى شوى و خود را مهياى مرگ دارى.

(از طبقات ص ٣٨).

صالِحيَّه‌

- (اصطلاح كلامى) بعضى گويند فرقه از زيديه‌اند كه قائل بامامت شيخين بوند و بعضى گفته‌اند كه فرقه از معتزله‌اند و اينان گويند مرده هم متصف بعلم و قدرت و اراده و ... شود.

(رجوع شود به درايه ص ١٤٤- كشاف ص ٩٠٣).

در ملل و نحل آمده است:

اصحاب صالح بن عمر و الصالحى و محمد بن شبيب كه بين قدر و ارجاء جمع نمودند. صالح عقيده داشت كه ايمان فقط معرفة الله است و كفر جهل به آن است.

و معرفة الله محبت و خضوع براى اوست (از ملل و نحل شهرستانى ص ٦٦)

صبا

- (اصطلاح عرفانى) نفحات رحمانيه كه از جهت مشرق روحانيت آيد و داعى كه باعث بر خير باشد، صبا گويند.