فرهنگ معارف اسلامى - سجادی، جعفر - الصفحة ١٠٨٩ - ص

واهب العلم و التأييد. اعطاكننده حيات و فضيلت بر مزاج اتم انسانى ناميده شده است و آن نور مجردى است كه در كالبدهاى انسانى تصرف ميكند و تدبير بنى نوع انسانى بدست اوست (از حكمت اشراق ص ٢٠١)

صاحِبُ العَدَد

- (اصطلاح فلسفى) فيثاغورس.

صاحِبُ المَنطِق‌

- (اصطلاح فلسفى) ارسطو.

(رساله سوم از بحث ناموسيات)

صاحِبِ قُربِ فرائِض‌

- (اصطلاح عرفانى) صاحب قرب فرائض متشرعان را گويند كه بواسطه اداء فرائض قربت جويند (اشعة اللمعات ص ١٥)

صاحِبِ قَلب‌

- (اصطلاح عرفانى) صاحب قلب يعنى كسى كه «ليس له عبارة اللسان و فصاحة البيان عن العلم الذى قد اجتمع فى قلبه»

صاحِبِ لَبَن‌

- اين مسأله فقهى است و در مبحث رضاع شوى زنى كه شير دهد صاحب لبن گويند يعنى كسى كه زن ازو حامل شده و شيردار گرديده است (از ضوابط الرضاع)

صاحِبِ مَشام‌

- (اصطلاح عرفانى) صاحب ذوق و صاحب سر است.