فرهنگ معارف اسلامى - سجادی، جعفر - الصفحة ١٠٧٣ - ش

ستارگان قنطورس را گويند يعنى خوشه‌هاى- خرما.

(از التفهيم ص ١٠٦)

شَمائِل‌

- (اصطلاح عرفانى) شمائل امتزاج جماليات و جلاليات را گويند و اندك جذبه الهى را گويند.

شَمشاطى‌

- (اصطلاح كلام، ملل و نحل) يكى از بنيانگذاران فرقه‌هاى مذهبى مسيح است، وى گويد حضرت عيسى يكى از بندگان خداوند است و در او الوهيتى نيست و منظور از كلمات روح القدس و اب و ابن نامفهوم است.

(از ملل و نحل ابن خزم ص ٤٨٠ ج ١)

شُمَيطيَّه‌

- (بضم شين و فتح ميم- كلامى) پيروان يحيى بن ابى شميط را گويند كه بامامت محمد فرزند امام صادق اعتقاد دارند (از ملل و نحل شهرستانى ص ٧٨).

شَمع‌

- (اصطلاح عرفانى) شمع نزد صوفيان نور الهى را گويند.

و باز گفته شده است كه شمع اشارت به پرتو نور الهى است كه ميسوزد دل سالك را و نيز اشارت به نور عرفانست كه در دل صاحب شهود افروخته ميگردد و آن دل را منور كند و شمع الهى قرآن مجيد را گويند.

(از كشاف ص ٧٦٤- شرح گلشن ص ٣٤).

عطار گويد: