فرهنگ معارف اسلامى - سجادی، جعفر - الصفحة ٦٩٧ - ح
ص بكشتن وى فرمود.
و غصب كردن زن زشتتر است از زنا كردن برضاى زن، و زنا كردن ذمى با زن مسلمان خرق ذمت است، و هر ذمى كه خرق ذمت كند، كشتن وى مباح بود.
و اگر مردى پير با زنى پير چون محصن و محصنه باشند زنا كنند، ايشان را اول حد بزنند، آنگه سنگسار كردن ايشان اجماع است.
و دليل بر حد يا تازيانه زدن ظاهر قول خداست كه: «الزَّانِيَةُ وَ الزَّانِي فَاجْلِدُوا كُلَّ واحِدٍ مِنْهُما مِائَةَ جَلْدَةٍ».
و رسول ص فرموده است:
«الشيب بالشيب جلد مائة و الرجم»
. و اگر پير نباشند، و محصن باشند، و محصن مردى را گويند كه وى را زنى باشد، و محصنه زنى را گويند كه وى را شوهرى باشد،، وى را سنگسار بايد كرد.
و از اصحاب كسى است كه ميگويد كه اينجا حد لازم باشد، و هم رجم. و ظاهر مذهب، مذهب اول است.
و اگر مردى بكر زنا كند، وى را صد تازيانه بزنند، و از شهرش دور گردانند، و بشهرى ديگر فرستند مدت يك سال، دليلش اجماع اين طائفه است، و آنچه از رسول ص روايت كردهاند از طرق مخالفان كه وى گفت:
«البكر بالبكر جلد مائة و تغريب عام»
. و اگر بكر نباشد، و محصن نباشد، چون زنا كند، صد تازيانه لازم باشد، اگر مردى باشد، اگر مرد باشد و اگر زن باشد.
و اگر بنده باشد يا پرستارهاى كه زنا كند، پنجاه تازيانه لازم باشد، اگر محصن باشند و اگر نباشند، اگر پير باشند و اگر نه.
و اگر مكاتب باشند: بحساب آنچه آزاده شده باشد حد آزاد بزنند، و بحساب آنچه بنده باشد حد بندگان.
و اگر پدر با كنيزك پسر زنا كند تعزيرش بزنند، و تعزير كم از حد باشد، دليلش اجماع اين طايفه است.
و چون پدر را به پسر قصاص نكنند منكر نباشد آنكه حدش بزنند.
و احصان آن باشد كه مردى بالغ باشد، و كامل عقل، و وى را زنى باشد بنكاح دوام يا بملك يمين، يعنى: كنيزك كه با وى و طى كرده باشد، و ازو طى مانع نباشد وى را در مستقبل. و مرد و زن در اين حكم يكسان باشند.
و حكم زنا ثابت شود بر كسى كه قصد زنا از وى صحيح بود. و اگر ديوانهاى باشد كه هيچ وقت با خود نباشد. و اگر وقتى باهوش آيد از ديوانگى، در آن وقت اگر زنا كند، بر وى حد واجب باشد.
و چون توبه كند پيش از آنكه زنا بر وى ثابت شود، و توبه وى ظاهر شود.
و صلاحيت وى پديد آيد، حد از وى بيفتد.
و همچنين، اگر از اقرار خود رجوع كند، پيش از آنكه وى را حد زنند، يا در حال حد زدن، يا بگريزد از حد. و اگر پس از آنكه زنا بر وى ثابت شده باشد به بينه توبه كند، امام اگر خواهد عفو كند، و غير امام را نباشد عفو كند.
و چون خواهند كه كسى را رجم كنند، گوى بكنند. و وى را در آنجا كنند، و تا سينه بخاك بينبارند. و اگر اين رجم