فرهنگ معارف اسلامى - سجادی، جعفر - الصفحة ١٢٣٦ - ع

و الموافقه الاتفاقية لا تكفى.

(از قوانين ج ١ ص ١٥٥).

الاصل فى العبادات و المعاملات هو الفساد لان الاحكام الشرعية كلها توقيفية و منها الصحة و الاصل عدمها و عدمها يكفى فى ثبوت الفساد و ...

(از قوانين ج ١ ص ١٥٥)

عِباداتِ ماليّه‌

- (اصطلاح فقهى) مانند زكاة، خمس، صدقه ..

(از تلويح ٧٣١)

عِباداتِ مُوَقَّتَه‌

- (اصطلاح فقهى) و عباداتى است كه آنها را بايد در وقت معين انجام داد مانند نماز و روزه.

(از تلويح ص ٣٠٥)

عِبادَت‌

- (اصطلاح فقهى) بكسر عين عبارت از نهايت تعظيم است و آن فقط شايسته خداست زيرا نهايت تعظيم در مورد كسى رواست كه نهايت انعام كند و آن خداست و احكام شرعى كه متعلق بآخرت باشد عباداتند و گاه براى ثواب آخرت و خوف از عقاب است و گاه براى شرف عبوديت و محبة الله است.

(از كشاف ص ٩٤٧). و افضل عبادات آنست كه نه براى خوف از عقاب باشد و نه جلب ثواب.

خواجه نصير گويد: عبادت عبارت از آن بود كه تعظيم و تمجيد خالق خويش و مقربان حضرت او چون ملائكه و انبياء و ائمه و اولياء و طاعت و متابعت ايشان و انقياد اوامر و نواهى صاحب شريعت را ملكه كند و تقوى را كه متمم و مكمل اين معنى بود شعار و دثار خود سازد.

(اخلاق ناصرى ص ٨٠ و رجوع شود به تفسير ص ١٠- مجموعه دوم مصنفات ص ١٩٧).

عبادت را سه مرحله است بعضى خدا را عبادت كنند باميد ثواب آخرت و خوف از عقاب كه عامه مؤمنانند و بعضى خدا را عبادت كنند كه شرف عبوديت يابند و خدا آنها را بنده خود خواند و بعضى ديگر خدا را عبادت كنند از جهت هيبت و جلال او و محبت بدو كه مرتبت اعلاى عبوديت است.

(از كشاف ص ٩٤٧)

عَبادِلَه‌

- (اصطلاح عرفانى) عبادله عبارت از ارباب تجليات اسمائيه‌اند، موقعى كه متحقق شوند به حقيقت اسمى از اسماء او و متصف شوند بصفتى از اوصاف او.

(اصطلاحات خطى ث ٨٥٤).

عُبّادِيَه‌

- (اصطلاح كلامى) عباديه طائفه‌اى باشند كه همواره عبادات و فنون نوافل را مواظبت و ملازمت نمايند از براى نيل به ثواب اخروى.

(رياض السياحه ص ١٢٣- مصباح- الهدايه ص ١١٩).

عِبارت‌

- (اصطلاح ادبى) در لغت تفسير رؤيا باشد و الفاظى كه دال بر معانى است عبارات گويند كه مفسر عما فى الضميراند و نزد بلغاء آنست كه الفاظى را بتركيبى آرند كه فصحا و بلغا در منشآت خود آورده‌اند و مترسلان در مراسلات خود آورند و نزد اصوليان عبارت از نص است.

(از كشاف ص ٩٩٥).

عِبارةُ النَّص‌

- (اصطلاح اصولى) و از دلالات الفاظ است و دلالت صريح الفاظ باشد بر معانى مقصوده. و آن معنى عين‌