فرهنگ معارف اسلامى - سجادی، جعفر - الصفحة ١٠٠١ - س

٢- آنان كه هم در دنيا و هم در عقبى شقى بودند.

٣- آنان كه در دنيا بدبخت‌اند و در آخر سعيد.

٤- آنان كه در دنيا سعيداند و در آخرت شقى.

(رجوع شود برساله نهم از رسائل اخوان ص ٢٥٧)

سَعدِ بالِع‌

- (اصطلاح نجومى) منزل ٢٣ از منازل قمر است كه سعد بلع هم گويند.

(رجوع شود به صور كواكب) و بروج‌

سَعدُ البَهائم‌

- (اصطلاح نجومى) و آن را سعد البهام نيز نامند دو كوكبى بودند واقع در صورت فرس.

سَعدُ الذَّابِح‌

- (اصطلاح نجومى و هيوى) از ستارگان صورت جدى است و آن ستاره اول و ثالثى بود كه واقع بر دو شاخ جدى است.

بدين جهت گويند سعد ذابح كه بنزديك آن ستاره‌ايست كه تازيان گويند گوسفندى است كه سعد او را همى‌كشد. و سعد دو ستاره بود غير روشن كه بر پهنا نهاده شده‌اند.

سَعدِ ناثِرَه‌

- (اصطلاح هيوى و نجومى) و آن دو ستاره بود واقع بر دنب جدى.

سَعدِ هايِم‌

- (اصطلاح نجومى) مجموعه سعود و ستارگان سعد بنزد عرب ده ستاره است و يا ده علامت بود چهار از صورت فرس اعظم است اول كه سعدهايم گويند كه بر سر آن بود و دوم سعد همام كه بر گردن آن بود سوم سعد بارع كه بر سينه او است چهارم سعد مطر كه بر دست اوست و چهار سعد ديگر از منازل قمرند كه ذكر شده است و در تحت عنوان اخبيه و سعد ديگر سعد ناثره است كه بر دنبال جدى است و ديگر سعد الملك است كه بر دوش است ساكب الماء است.

(از بيست باب ملا مظفر) رجوع شود به طبايع ستارگان‌

سَعدِ بُزُرگ سَعدِ كوچَك‌

رجوع شود بطبايع ستارگان.

سَعدَين‌

- (اصطلاح نجومى) و منظور سياره مشترى و زهره است.

چنانكه زحل و مريخ را نحسان گويند.

سُعُود

- (نجومى) و بيست و چهارمين منزل از منازل قمر است و علامت آن دو ستاره است از جنوب تا شمال فاصله بين آن دو يك ذراع است آنكه در شمال است بر منكب چپ ساكب الماء است و آن ديگر در زير بغل او و سعد السعود نيز گويند.

از بيست باب ملا مظفر

سِعَه‌

- (هيئت) بعد جرم سماوى را از افق گويند خواه بطرف شرق باشد يا غرب.

سِعَةُ القَلب‌

- (اصطلاح عرفانى) سعة القلب عبارت از تحقق انسان كامل است به حقيقت برزخيه جامعه، امكان و وجوب را، زيرا قلب انسان كامل عبارت از همين برزخ است.

(اصطلاحات شاه نعمت اله ص ٣٧)