از تكبير اول شهادتين و صلاة بر نبى بعد از تكبير دوم و بعد از تكبير سوم دعا بر مؤمنين و مؤمنات و بعد از تكبير چهارم دعا بر مؤمن مكلف و بالجمله نماز ميت بعد از تكبيرة الاحرام مشتمل بر چهار تكبير است و اجزاء واجبه آن هفت است نيت، قيام، تكبيرات اربع و تكبيرة الاحرام و در آن هيچ نوع طهارتى شرط نيست (از شرح لمعه ج ١ ص ٣٤- الفقه على ... ص ٤٠١ عروه ١٤٧).

و يحب الصلاة على كل من بلغ ممن له حكم الاسلام و واجبها القيام و استقبال المصلى القبلة و جعل رأس الميت الى يمين المصلى مستعليا و النية مقارنة متقربا للتكبير و تكبيرات خمس احديها تكبيرة الاحرام يتشهد الشهادتين عقيب الاولى و يصلى على النبى و اله عقيب الثانى و يدعو للمؤمنين و المؤمنات عقيب الثالثة و يدعوا للميت عقيب الرابعة و لا يشترط فيها الطهارة من الحدث و لا التسليم ..

(از شرح لمعه ج ١ ص ٣٤- ٣٥) رجوع به نماز ميت شود.

صَلاةِ نافِله‌

- (اصطلاح فقهى) نمازهاى مستحبى بسيارند و بحكم «الصلاة خير موضوع» هر اندازه توانند ميتوانند بخوانند و افضل همان رواتب يوميه است و نمازهاى زيارت و تحيت است.

صَلاةِ نيابَت‌

- نماز استيجارى است كه به نيابت از غير يعنى ميت خوانند.

صَلاة نَذر

- رجوع به نماز نذر شود.

صَلَواتِ واجِبَه‌

- (اصطلاح فقهى) نمازهاى واجبه عبارتند از ١ نمازهاى يوميه ٢ نماز جمعه با شرائط ٣ نماز عيدين با شرائط ٤ نماز اموات ٥ نماز طواف براى حاج ٦ نمازهاى ملزم بنذر و عهد و قسم. (از عروة ص ١٩٤- شرح لمعه ج ١ ص ٤٢)

صَلاةِ وُسطى‌

- (اصطلاح فقهى) ظاهرا نماز ظهر باشد كه نماز ميانه است كه ما بين نماز ليل و عشا است است برخى نماز صبح را دانند كه بين دو نماز روز و دو نماز شب است ابو حنيفه نماز عصر را داند «حافِظُوا عَلَى الصَّلَواتِ وَ الصَّلاةِ الْوُسْطى‌» (از كشاف ص ٩٥٠)

صَلاةِ وَصيَّة

- (اصطلاح فقهى) يكى از نمازهاى مستحبه است كه بين مغرب و عشا خوانند دو ركعت است در ركعت اول بعد از حمد ١٢ مرتبه سوره اذا زلزلة و در ركعت دوم بعد از حمد ١٥ مرتبه سوره توحيد خوانده شود (از عروة ص ١٥٩، ٣٦٩)

صَلاةِ يَومُ الغَدير

اصطلاح فقهى) اين نماز را در ١٨ ذى الحجة خوانند و دو ركعت باشد كه در هر ركعتى بعد از حمد ده مرتبه سوره توحيد و ده مرتبه آية الكرسى و ده مرتبه سوره قدر را خوانند.

صِلَه‌

- اداء مال باشد بدون مقابلت بعوض و حروف زوائد را اديبان حروف صله گويند و جمله خبريه كه بعد از موصولات واقع شوند، صله گويند و صله بايد مشتمل باشد بر ضميرى كه بموصول برگردد. و در افراد و تثنيه و جمع مطابق با موصول باشد و در صله «من» جائز است رعايت لفظ شود و معنى مانند «إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا ثُمَّ كَفَرُوا .. الَّذِينَ هُمْ عَنْ صَلاتِهِمْ ساهُونَ‌. الَّذِينَ هُمْ عَنِ اللَّغْوِ مُعْرِضُونَ‌ فَمِنْهُمْ مَنْ يَمْشِي عَلى‌ بَطْنِهِ‌».