تشریح المطالب؛ شرح فارسی بر مکاسب - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٨١ - فروش اعيان متنجسه

خداوند متعال وقتى چيزى را حرام نمود ثمن آنرا نيز حرام كرده است.

و نظير آنست حديثى كه از دعائم الاسلام قبلا نقل گرديد.

و امّا براى اثبات اينحكم اگر به عموم فرموده امام عليه السّلام در روايت تحف العقول كه فرموده:

او شيئ من وجوه النّجس.

بخواهيم تمسّك كنيم، پس در آن مناقشه و تأمّل است زيرا ظاهر از « وجوه النّجس» عناوين نجاسات مى‌باشد و آن بر متنجسّات كه مورد صحبت ما است منطبق نمى‌گردد چه آنكه ظاهرا كلمه « الوجه » يعنى عنوان، بنابراين لفظ « وجوه النّجس» صرفا بر نجاسات ده‌گانه‌اى كه قبلا بآنها اشاره شد قابل انطباق است.

بلى، ممكنست بر اثبات حكم بتوان به تعليلى كه در اين روايت بعد از فقره مذكور آمده تمسّك كرد و آن عبارتست از فرموده امام عليه السّلام:

لانّ ذلك كلّه محرّم اكله و شربه و لبسه.

يعنى: بخاطر اينكه خوردن و آشاميدن و پوشيدن نجاسات كلّا حرام مى‌باشند.

پرواضح است بمقتضاى « العلّة يعمّم كما يخصّص» چون اين تعليل در متنجسّات نيز جارى است بايد حكم نجاسات را داشته باشند. يعنى همانطورى كه معاوضه نجاسات بملاحظه فقدان منافع محلّله حرام است متنجسّات نيز بايد چنين باشند.

تبصره‌

مخفى نماند كه برخى از فقهاء فرموده‌اند:

حيوانات مسخ‌شده چون نجس هستند بيعشان جايز نيست.

ولى بنظر ما چون اقوى طهارت آنها است احتياجى نيست كه در جواز بيعشان در اينجا سخن برانيم بلى، در صورتيكه خريد و فروش آنها را حرام دانسته نه بخاطر اينكه نجس هستند البتّه محلّى براى متعرّض شدن آنها وجود داشته كه عنقريب انشاء اللّه در اطرافش صحبت كرده و خواهيم گفت هرشيئ طاهر و پاكى كه داراى‌