تشریح المطالب؛ شرح فارسی بر مکاسب - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٢١٤ - مقاله مرحوم مصنف و نظر در كلام كاشف الغطاء(ره)

ميته شيئى است غير قابل انتفاع.

سپس مرحوم مصنّف مى‌فرمايند:

از شرحى كه در اين باب داديم حال بول و عذره و منى نيز روشن و معلوم گرديد چه آنكه اينها نيز از اشياء غير قابل انتفاع بوده اگرچه پاره‌اى از فوائد را دارا هستند همچون مصرفشان بمنظور كود و ايجاد گرما چنانچه سيره برخى از كوره‌داران عرب كه گچ را مى‌پزند آنستكه بمنظور پختن گچ از عذرات استفاده مى‌كنند و مؤيّد آن نيز روايتى است كه در اين باب وارد شده:

و آن روايتى است كه در آن از امام عليه السّلام راجع به گچى كه با افروختن عذره و سوزاندن استخوان پخته‌شده و مسجد را با آن سفيد كرده‌اند سؤال شده؟

و حضرت در جواب فرموده‌اند:

آب و آتش گچ را پاك نموده‌اند.

بلكه چنانچه ملاحظه مى‌شود از اين روايت با تقريرى كه امام عليه السّلام فرموده‌اند جواز انتفاع را مى‌توان استفاده كرد.

شرح مطلوب‌

قوله: من دون ان تعد مقاصد: ضمير در « تعدّ » به « الفوائد المترتّبة» راجع است.

قوله: ليس من جهة انصرافها: ضمير در « انصرافها » به انتفاع الميتة راجع است.

قوله: فانّه يقال للميتة: ضمير در « فانّه » به معناى « شأن » مى‌باشد.

قوله: كما هو سيرة بعض الجصّاصين: ضمير « هو » به احراق راجع است.

قوله: كما يدلّ عليه وقوع الخ: ضمير « هو » به كون سيرة بعض الجصّاصين الاحراق بالعذرة راجع است.

قوله: فى بعض الرّوايات الخ:

مؤلّف گويد:

اين روايت را مرحوم صاحب وسائل در ج (٢) ص (١٠٩٩) باين شرح نقل فرموده:

محمّد بن الحسن، باسنادش، از حسن بن محبوب قال: